11/5/17

Πριν αυτή η πόλη ξυπνήσει...


Μέσα σε αυτό το θέατρο της φωτιάς δουλεύω διπλοβάρδιες ...
Όταν τελειώνω την συγγραφή των σεναρίων είναι πάντα νύχτα ...
Πολλές φορές αφήνω το ρεύμα να με παρασύρει μέσα στο κέντρο αυτής της πόλης ...
Γίνομαι ένα  με το πλήθος...
Γύρω μου τόσα θύματα ευχαρίστησης ...
Πιστοί στρατιώτες μιας χαράς που εγώ δεν αναγνωρίζω...
Πίνουν αχόρταγα από το συντριβάνι της ζωής και όμως παντού είναι σκορπισμένος ο θάνατος...
Τυποποιημένοι...Πανομοιότυποι....
Σαν τον ρυθμό της μουσικής που ακούν και χορεύουν...
Και εγώ στέκομαι εκεί ...
Παράταιρος ανάμεσα τους ...
Κοιτάζω πόσο άναρχα και βίαια τρυπάει το δέρμα της ομοιομορφίας η διαφορετικότητα ...
Το "Διαίρει και βασίλευε "είναι λένε τα νέα μαθηματικά...
Αλλα για αυτούς τους λίγους που γνωρίζουν είναι τόσο παλιό όσο αυτός ο ρομαντικός παλιός κόσμος που πεθαίνει από τα χέρια της τεχνολογίας και της προόδου...
Με εκνευρίζει ώρες ώρες που δεν μπορώ να σταματήσω να λέω τα πράγματα όπως αυτά ζουν μέσα στο ταραγμένο μυαλό μου...
Οι αγάπες που φουσκώνουν απότομα από τον αέρα της ψευδαίσθησης πεθαίνουν από το τρύπημα μιας βελόνας...
Και μένουν οι ερωτήσεις αναπάντητες...
Ποιος ,τι, πότε και για ποιον λόγο....
Δεν θυμάσαι τίποτα...
Το μόνο που υπάρχει μετά τον κρότο είναι μια παραμορφωμένη σιωπή και μια γενναιόδωρη γκρίνια προς όλους εκτός από τον ένοχο εαυτό σου...
Αυτη την νύχτα κάλεσε με σε δείπνο ...
Να πάψω για λίγο να σκέφτομαι και να πονάω σε αυτή την πόλη...
Καν το να φανεί τυχαίο ,αυθόρμητο...
Ώστε να μην το αναλύσω και το σπάσω σε κομμάτια...
Βλέπεις η εντολή θανάτου είναι προνόμιο της βασίλισσας...
Εμείς οι ιππότες που την εκτελούμε νιώθουμε μετά σαν κοινοί δολοφόνοι....
Που κάποια μέρα οι τύψεις θα σκίσουν την ψυχή τους στα δυο...
Και τότε απλά θα αντικατασταθουν από καινούργιους,,,
Με καινούργιες γυαλιστερές πανοπλίες και άφθαρτες ψυχές...
Αυτη την νύχτα μην με αφήσεις να μιλήσω άλλο...
Άσε μόνο να σου δείξω ...
Πως μπορώ να αντέξω με την ψυχή κομμένη στα δυο και χωρίς πανοπλία..
Και αν φύγω πριν ξυπνήσεις μην τρομαξεις...
Ποτέ δεν θα σε αφήσω απροστάτευτη...
Θα έχω σκοτώσει ότι μισείς...
Πριν αυτή η πόλη ξυπνήσει...

15/3/17

Εκεί που κατοικεί η Άνοιξη...

Θέλω να χορέψω δίπλα στις θάλασσες,με μουσικές που δεν ανήκουν σε αυτό τον κόσμο...
Αλλα δεν μπορώ...
Μια ανόητη συστολή και μια ανίκητη κοπωση με κρατούν δεμένο πάνω σε αυτό τον γκρίζο βράχο...
Θέλω να τραγουδήσω τραγούδια που μέσα τους κρύβουν μια παράξενη ομορφιά...
Με στίχους γραμμένους από ταλαντούχα ελπιδοφόρα πλάσματα...
Αλλά η φάλτσα μου φωνή έχει κριθεί και καταδικασθεί σε ισόβια αφωνία...
Θέλω να μεθύσω και να χαθώ σε έναν αλλιώτικο κόσμο που δεν πενθεί...
Με ένα κρασί φτιαγμένο από Θεούς ...
Δώρο στους θνητούς ευαίσθητους ονειροπλόους ...
Αλλά όλες οι κούπες μου είναι σπασμένες και τα χέρια μου δεμένα..
Θέλω να αγαπήσω και να αγαπηθώ...
Να νιώσω ξανά το τρύπημα από το κεντρί της πιο γλυκιάς μέλισσας ...
Ακόμα και αν αυτό δηλητηριάσει στο τέλος το αίμα μου...
Θέλω να πετάξω...
Να νικήσω φόβους και τέρατα μυαλού και να ελευθερωθώ...
Αλλά οι αλυσίδες δεν σπάνε με ευχές και ευσεβείς πόθους και με κρατούν ακόμα κολλημένο σε αυτό το βράχο...
Με τον καιρό έμαθα και εμπέδωσα ότι κάθε προσπάθεια απαγκίστρωσης δεν ελευθερώνει ,απλά τραυματίζει....
Και εκεί που για άλλη μια φορά μετρώ φυλακισμένος τα ανεκπλήρωτα θέλω μου, εμφανίζεται εκείνη...
Χορεύει πάνω στα κύματα και τα μακριά μαλλιά της ανεμίζουν καθώς τα χαϊδεύουν όλοι οι άνεμοι...
Τα γυμνά της πόδια αγγίζουν το έδαφος αλλά τίποτα από την σκληράδα του δεν μπορεί να τα πληγώσει...
Αντιθέτως οπού πατά,το άγονο ανθίζει...
Χτυπά τα δάχτυλα της και τα χελιδόνια έρχονται ...
Στροβιλίζεται και τα δέντρα γεννούν καρπούς ...
Φοράει ένα φόρεμα που μοιάζει με έκρηξη χρωμάτων...
Κόκκινα ,κίτρινα,πράσινα ,ροζ και γαλάζια συνυπάρχουν αρμονικά πάνω σε ένα ύφασμα που θαρρείς ότι έχει φτιαχτεί από ξωτικά...
Στέκεται απέναντι από το βράχο μου και αρχίζει να τραγουδά ...
Λικνίζεται και μαζί της χορεύουν τα λουλούδια ...
Ολα τα ζώα,ήμερα και άγρια,παρελαύνουν για χατήρι της...
Τότε ο ήλιος που ήταν κρυμμένος πίσω από τα σύννεφα αρχίζει και κρυφοκοιταζει...
Εκείνη δακρύζει από χαρά και μια λυτρωτική βροχή ξεπλένει το κουρασμένο και ματωμένο σώμα μου...
"Πως θα θελα να μπορούσα να έρθω μαζί σου..."της ψέλλισα μαγεμένος..."
"Και τι σε εμποδίζει; Ελα..." απάντησε εκείνη ...
"Μα δεν βλέπεις;Είμαι καταδικασμενος ... της ανταπάντησα απορημένος ...
"Νομίζεις ότι είσαι ...Το μυαλό σου είναι αυτό που σου επιβάλλει την τιμωρία...Ο πιο σκληρός δεσμοφύλακας σου, είσαι εσύ ο ίδιος..."
"Δεν ξέρω τι να πω ..." απάντησα φανερά ξαφνιασμένος από αυτά που άκουσα...
"Να μην πεις τίποτα ,εγώ θα φύγω και από εσένα θέλω μόνο να σκεφτείς και ελπίζω να καταφέρεις να ελευθερωθείς και να έρθεις σε μένα..."
Μα ακόμα και αν τα καταφέρω πως θα μπορέσω να σε βρω;"
"Μην ανησυχείς ,τα βήματα σου θα σε οδηγήσουν μόνα τους ...Βλέπεις ένας άνθρωπος που έχει ζήσει μόνο τον Χειμώνα,άμα ελευθερωθεί,δεν έχει άλλη επιλογή από το να έρθει σε μένα...Να έρθει εκεί που κατοικεί η Άνοιξη..."...

26/1/17

Το κουτί της μελαγχολίας ...

Ένα μικρο κουτί αφημένο στην γωνία του δωματίου...
Γεμάτο μυστικά ...
Γεμάτο πάθη ....
Γεμάτο ραγισμένες καρδιές...
Ένα μικρο κουτί αφημένο στην γωνία του δωματίου...
Που το έχω ονομάσει "Το κουτί της μελαγχολίας.." ...
Τόσο απλό μα και τόσο τρομακτικό συνάμα...
Σηκώνεις το καπάκι και μέσα του βλέπεις...
Ψέματα,λάθη,προδοσίες...
Όλα τα συστατικά που ενωμένα φτιάχνουν μια όμορφη θλίψη...
Ένα μικρο κουτί αφημένο στην γωνία του δωματίου...
Παρακολουθεί κάθε μου κίνηση...
Με χλευάζει...
Θέλει την θλίψη μου..
Αποζητά τον πόνο μου ...
Τρέφεται από αυτά ...
Και ξεδιψά μόνο με δάκρυα,,.
Ένα μικρο κουτί αφημένο στην γωνία του δωματίου...
Γεμάτο με τύψεις,εικόνες,δώρα,θύμησες...
Όλα με κοινό παρονομαστή έμενα και το ιδιάζοντος περίπλοκο του χαρακτήρα μου ..
Ένα μικρο κουτί αφημένο στην γωνία του δωματίου...
Παίρνει μορφή...
Μου κλείνει το μάτι και μου χαμογελά σατανικά...
Προσπαθώ να το κλείσω για να πεθάνει από ασφυξία αλλά ξέρω...
Πως θα αναπνεύσει από το επόμενο ράγισμα της ψυχής μου...
Που νομοτελειακά θα συμβεί...
Και έτσι συνεχίζει..
Να με χρησιμοποιεί...
Να με απομυζεί...
Να με διδάσκει...
Σταμάτησα να το πολεμώ...
Το φιλοσόφησα και κατέληξα...
Αυτό το μικρο κουτί που είναι αφημένο στην γωνία του δωματίου...
Αυτό που το έχω ονομάσει "Το κουτί της μελαγχολίας.." ...
Θα μείνει για πάντα μαζί μου...
Γιατί κατάλαβα ότι υπάρχει εκεί για ένα πολύ σοβαρό λόγο...
Κατάλαβα,ότι είναι το μόνο πράγμα που με κρατάει μακριά από την παράνοια..