29/8/16

Το κορίτσι με τα μπαλόνια...

Ένα αστέρι έπεσε ...
Το κορίτσι έκανε βιαστικά την ευχή του σφίγγοντας τις μικρές γροθιές της...
"Εύχομαι τα συναισθήματα να μπορούσαν να είναι συνδεδεμένα με τις λέξεις με τον ίδιο τρόπο που  είναι δεμένα με τις αναμνήσεις...Με τον ίδιο τρόπο που εγώ μπορώ να δένω με χορδές τις άκρες των μπαλονιών μου..."
Κοίταξε στο καθρέφτη την πλάτη της και είδε αυτό που μόνο εκείνη μπορουσε και δεν το εκμυστηρευοταν πουθενά...
Στην ράχη της ήταν περίτεχνα ραμμένα δυο μικρά φτερά και ήξερε ότι αυτό την καθιστούσε νεράιδα...
Είχε επίγνωση ότι οι δυνάμεις της θα αναπτυσσόταν μαζί της...
"Μικρή εγώ, μικρές και οι δυνάμεις μου" συνήθιζε να μονολογεί..
Μάλιστα είχε διαλέξει και το αντικείμενο της ...
Θα ήταν η νεράιδα των λέξεων...
Λάτρευε το συναίσθημα που καταλάμβανε την καρδιά και το μυαλό της κατά την γέννηση τους...
Και ήθελε να το νιώθει συνεχώς...
Είχε μάθει, ότι οι σωστές λέξεις πάντα γλυτώνουν από το ζηλόφθονο χέρι του χρόνου...
Και κάνουν ένα αέναο ταξίδι...
Και τι όμορφο ταξίδι θα είναι άμα έχεις την τύχη να γεννηθείς λέξη συγγραφέα...
Με το που ανοίγεις τα μάτια  έρχεσαι σε επαφή με ένα κόσμο γεμάτο ζωντανά χρώματα...
Και μέσα από τις ασπρόμαυρες σελίδες του βιβλίου που ανήκεις παρακολουθεις την ζωή...
Βιώνεις από τα πιο όμορφα μέχρι τα πιο ακρωτηριασμενα συναισθήματα...
Η πραγματικοτητα κάνει έρωτα με την φαντασία και σαν μουσική υπόκρουση ακούγονται άλλοτε οι επευφημίες και άλλοτε οι θρήνοι ενός κωφού κόσμου...
Η ένωση τους γεννά μια λέξη βρέφος...
Μοιάζει σαν παιδικό αστέρι....
Το κορίτσι θα την κρατήσει μέχρι να ωριμάσουν και οι δυο τους...
Και τότε θα λάμψουν με μια ομορφιά τόσο ιδιαίτερη που κανείς δεν θα έχει  κάτι να την συγκρίνει...
Αλλα επειδή αυτή η ώρα φαντάζει ακόμα μακρινή ,πρέπει και οι δυο τους να προστατευθουν....
Έτσι παίρνει την λέξη μαζί με ένα αστέρι και τα βάζει μέσα σε ένα από τα μπαλόνια της.,.
Μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή θα μείνουν εκεί κρυμμένα και αυτή,θα είναι απλά το κορίτσι με τα μπαλόνια ...
Που θα προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε ένα κόσμο γεμάτο βελόνες...

20/7/16

Μέχρι να φτάσω...

Δεν με νοιάζει πόσο θα διαρκέσει...
Δεν με απασχολεί πια...
Δεν με ενδιαφέρει...
Ο καιρός που θα χρειαστεί μου είναι αδιάφορος...
Εξακολουθώ να μένω άγρυπνος,σημαδεμένος και να περπατάω μόνος...

Δεν με νοιάζει αν θα πάρει το μισό μιας νύχτας...
Η το μισό μιας γαμημένης ζωής...
Έτσι και αλλιώς ,τα μισούσα τα μισά και τα χάριζα πάντα...
Ανήμπορος να κοιμηθώ,έκλεισα τα μάτια και προσποιούμαι ότι όλο αυτό είναι ένα αργό όνειρο...
Που οι απαντήσεις του πεθαίνουν μόλις ανοίγω τα μάτια μου και δεν τις μαθαίνω ποτέ...

Δεν με νοιάζει που κάθε κίνηση του χεριού σου ανοίγει πληγές στην σάρκα μου...
Ξέρω γιατί κάθισες και εσύ με τους απέναντι και άρχισες  να μου πετάς  πέτρες....
Δεν με εγκρίνουν οι λογικές του κόσμου σου και εσύ,πρέπει να τα έχεις καλά μαζί τους...
Ζωγράφισες με κιμωλία στο πάτωμα σύνορα και αναχαιτίζεις  τα παραμύθια μου με απόλυτο ρεαλισμό...

Όμως σου είπα δεν με νοιάζει πια...
Έβγαλα τα μάτια του μυαλού μου και αυτό τυφλό αγνοεί τον φόβο....
Μπορώ να τα αντιμετωπίσω ...
Εξακολουθώ να μένω άγρυπνος,σημαδεμένος και να περπατάω μόνος...
Το μόνο που με τρομάζει είναι που παρόλο που προσπαθείς να με σκοτώσεις με κάθε δυνατό τρόπο ...
Εξακολουθείς  παράλογα, να είσαι ο προορισμός που με κάνει να συνεχίζω...
Και δεν με νοιάζει πια ,αν έρχομαι για  να αναστηθω η για να πεθάνω...
Είσαι αυτό το "λίγο ακόμα" που λέω κάθε φορά που δεν αντέχω...
Λίγο ακόμα...
Μέχρι να φτάσω...

3/4/16

Τα χρώματα μου αιμορραγούν...

Όπως κοιτάζω στον καθρέφτη  βλέπω την όψη μου να πάλλεται και άηχες κραυγές  να παλεύουν για απελευθέρωση...
Βλέπω τον εαυτό μου πιο καθαρά από πότε καθώς κάθε χρώμα  επάνω μου αρχίζει να ξεθωριάζει...
Ο κόσμος φαίνεται τόσο αφηρημενος και με περικυκλώνει περιφρονωντας την ανάγκη μου για την απουσία του...
Όλα σκηνοθετημενα με ακρίβεια και σβησμένα χρώματα...
Σε μια από τις φυγές μου κάποιος πρόλαβε και είδε τα χνάρια μου στο έδαφος  πριν αυτά μαραθούν και γίνουν σκόνη...
Αλλα δεν πρόλαβε να με ακολουθήσει...
Ένα μονoχρωματικό κτήνος ζει από την αύρα μου και αμαυρώνει κάθε μου προσπάθεια...
Τα χέρια μου πήραν το χρώμα της σκουριάς και έχασαν την ικανότητα της επαφής...
Οι χάλκινες αποχρώσεις αραίωσαν και σίγα σιγά χάνονται...
Το καστανό των ματιών μου βλέπει την εικόνα θολή...
Το φάσμα μου,μοιάζει μολυσμένο...
Και εκείνη την στιγμή...Ας την πούμε της απόγνωσης ...
Εντοπίζεις σαν από θαύμα ένα μονοπάτι που μυρίζει λεβάντα...
Και αρχίζεις  να το βαδίζεις σαν να ξέρεις ότι στο τέλος του υπάρχει μια διέξοδο...
Σαν ένας φάρος που δίνει φως στο κενό σκοτάδι...
Μια υπενθύμιση ότι η ζωή μπορεί να υπερισχύσει...
Μια ελπίδα πως όλα τα χρώματα  δεν γίνεται να καταστραφούν...
Με τα χρώματα μου μαζί αλλά ημιθανή,συνεχίζω να περπατώ...
Αυτη η παράξενη διαδρομη με οδήγησε σε ένα κορίτσι...
Στο κορίτσι που κατέχει τα χρώματα...
Δες την...
Tα μάτια της στάζουν αποχρώσεις του έβενου...
Και το δέρμα της μοιάζει σαν χρυσό σιτάρι λίγο πριν την ώρα τη συγκομιδής...
Εκπνέει ροζ λάμψεις και τρομάζει τα σκοτάδια...
Με μαλλιά στο χρώμα του αίματος και αυτό το διεισδυτικό βλέμμα μου μιλά και ο λόγος της με κυριεύει σαν ανοχύρωτη πόλη...
"Υπάρχω στο τέλος αυτού του μονοπατιού τόσο καιρό και όσοι περνάνε από εδώ συνήθως κουβαλάνε η γκρίζο κενό η ψεύτικα χρώματα.Εσύ όμως για κάποιο αλλόκοτο λόγο δεν ανήκεις σε αυτή την άβυσσο και αισθάνομαι ότι θες να μοιραστούμε αυτή την μοναξιά...Λαχτάρησα να βρω μια ψυχή όμοια με την δική μου αλλά  δεν μπορώ να μην σε ρωτήσω,γιατί τα χρώματα σου είναι ετοιμοθάνατα;"
Οι λέξεις της τόσο γνώριμες...
Οι ιστορίες τόσο παρόμοιες ...
Και η απάντηση απλή...
Τα χρώματα μου έχουν πληγωθεί...
Τα έφερα μέχρι εδώ αλλά δεν ξέρω αν θα καταφερουν να επιβιώσουν,,,
Βλέπεις από τις τόσες πισωπλατες μαχαιριές τα χρώματα μου αιμορραγούν...
Και ίσως η ένωση μαζί σου να τα γιατρέψει και να τα φέρει ξανά στην ζωή...
Ίσως και όχι αλλά δεν πειράζει ,φτάνει που κατάφεραν και έφτασαν ως εσένα ...
Και πεθάναν στα χέρια σου...

26/2/16

Φαντάσματα...

Χρόνια ασθενής....
Ο στόχος της αποκατάστασης επιτεύχθηκε στην άκρη ενός φωταγωγημένου δρόμου....
Κάτω από ένα  σαπισμένο ασημένιο φεγγάρι...
Άλλα παρ' όλες  τις άοκνες προσπάθειες των θεραπόντων ενώ φαινομενικά είμαι υγιής παραμένω κατεστραμμένος....
Γέρνω πάντα με πρόθεση την πτώση  και με σώζει ένα αόρατο δίχτυ ασφαλείας  που έπλεξες με τα όνειρα σου...
Και αυτό το βλέμμα σου ...
Παραμένει μια τέλεια λεπίδα και εγώ ο ιδανικός προσωπικός της αυτόχειρας...
Με μια απότομη σου κίνηση σβηνεις όλα τα φώτα και κάνεις τις σκιές μας να πνίγουν...
Με ένα φιλί στο σκοτάδι μοιραζόμαστε τα μυστικά...
Μυστικά που θα εξαφανιστούν  όταν κάποιος προσπαθήσει να τα φωτίσει...
Στεκόμαστε σε διαφορετικά σημεία αλλά παραδόξως είμαστε μαζί...
Ίσως να μην φανεί απόψε στα αστέρια....
Αλλα ξέρουμε ότι κάποια στιγμή ο οδηγός θα εμφανιστεί...
Άραγε έχουν και οι άλλοι αποθεραπευθέντες πληγές;;;
Πάνω σε μια κρίση αισιοδοξίας  είπα ότι αισθάνομαι ότι ο πόνος αρχίζει να ξεμένει από τύχη....
Παράλογα δεν είμαι κουρασμένος να αγαπήσω...
Είμαι κουρασμένος από τις ματωμένες πέτρες που μάζεψα....
Είμαι κουρασμένος από τις εφήμερες νίκες που εξελίχθηκαν σε αργές συντριβές....
Είμαι κουρασμένος από αυτό το απατηλό για πάντα που γελάει κάθε φορά που βιώνεις ένα τέλος...
Ο χρόνος θα γιατρέψει κάποια στιγμή τα ραγισμένα μάτια..
Θα  δώσει νόημα στην αταίριαστη σειρά των γεγονότων...
Και θα σηματοδοτήσει το μέρος που θα ξανα ξεκινήσουμε...
Σήμερα νιώθω πιο άυλος από ποτέ...
Και αναρωτιέμαι...
Νιώθεις και εσύ το φάντασμα πίσω από κάθε γρατζουνιά στην ψυχή;;;
Ακούς το φάντασμα να κάνει τραγούδι τις ξεχασμένες μας φράσεις;;;
Είσαι το φάντασμα μου;
Η μήπως είμαι εγώ το δικό σου;
Και έχουμε στοιχειώσει μαζί αυτό το σπίτι...

21/1/16

Ράγισμα...( B.Day)...

Στην αρχή τα άστρα μας συγκρούστηκαν τυχαία...
Και εμείς κάπως ενοχληθήκαμε από την ένταση αυτής της επαφής...
Παρόλα αυτά,συστηθήκαμε με σκοπό να χαθούμε ύστερα στο άπειρο και να μην ξανασυναντηθούμε πότε...
Όμως κάποια ανώτερη και ανόητη δύναμη το θέλησε και έτσι οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν ξανά...
Αφού κοιταχτήκαμε για  λίγο με αμηχανία αρχίσαμε να μονομαχούμε με λεκτικά ξίφη...
Και έτσι ανακαλύψαμε πόσο όμορφα λάμπουν κάτω από το φως του φεγγαριού οι ματωμένες κόψεις...
Παραδόξως οι πληγές μας πονούσαν τόσο γλυκά που νιώσαμε την ανάγκη να ορίσουμε ένα ακόμα ραντεβού ώστε να δημιουργήσουμε καινούργιες...
Το τελευταίο...
Νομίζαμε...
Όταν έφτασε η ώρα εκείνης της συνάντησης τα ξίφη έμειναν στα θηκάρια τους...
Αρχίσαμε να περιηγούμαστε ο ένας  μέσα στον άλλο και τρομάξαμε όταν είδαμε πόσο τέλεια κούμπωναν τα κενά μας...
Μείναμε για λίγο σιωπηλοί....
"Είμαστε τόσο ίδιοι που στην πορεία θα αυτοκαταστραφούμε" μου είπες...
"Δεν θα το επιτρέψουμε όμως αυτό...Θα φύγω εγώ ..."σου απάντησα και έκοψα ένα λουλούδι...
Χάρισμα για αποχαιρετιστήριο δώρο...
"Γιατί μου χαρίζεις κάτι που θα πεθάνει;"ρώτησες...
"Ειλικρινά δεν ξέρω γιατί ακριβώς,σκέψου όμως ,θα ήθελες στα αλήθεια να ζήσει..;;;...."
Αλληγορικός ο λόγος μου και δεν τον απάντησες πότε...
Από εκείνη την ήμερα,είμαστε ανήμποροι να απαλλαγούμε από αυτό που μας ενώνει...
Παραμένουμε ο ένας για τον άλλο ένα κομβικής σημασίας ζωτικό σημείο...
Για σένα, θα είμαι πάντα ο σκηνογράφος που θα έχει την δύναμη να αλλάζει το ντεκόρ σου όταν αυτό κυριεύεται από φόβους, εφιάλτες και ανασφάλεια...
Και εσύ ...
Θα είσαι πάντα ο λεκές με αίμα που δεν καθαρίζει από το χαλί του μυαλού  μου...
Η πληγή στην καρδιά μου που δεν επουλώνεται...
Και ειδικά κάθε χρόνο τέτοια μέρα που γιορτάζω τον ερχομό μου σε αυτό τον κόσμο είσαι το ράγισμα που χωρίζει την ψυχή μου στα δυο...
Και του χρόνου...

30/12/15

Αστέρι του Νότου...

Κάθε νύχτα ξυπνάω κάθιδρος...
Και πάντα στην λάθος  πλευρά του κοσμικού μου κρεβατιού...
Μέσα στο χρονο της απουσίας  σου έχασα εκείνο το μαξιλάρι από νεφελώματα που μου είχες χαρίσει...
Έτσι κρέμεται το κεφάλι μου στο κενό χαρίζοντας μου φριχτούς πόνους....
Κάποτε έκλαιγα βροχές...
Τώρα τα δάκρυα που ρίχνω γίνονται μετεωρίτες που πέφτουν με μανία στο έδαφος γεμίζοντας κρατήρες τη σαθρή γη μου....
Αλλά με ένα παράξενο τρόπο πάντα επιβιώνω...
Εδώ και τρεις νύχτες  έχω δει ένα αστέρι που χαλάει την κανονικότητα του ουρανού μου...
Και από τότε το παρακολουθώ...
Έρχεται από τον Νότο και με ένα αναρχικό τρόπο μπερδεύει τα ονόματα  των αστερισμών ...
Στην μια του κορυφή , σαν θαρρείς σε παράμεσο,φοράει ένα δαχτυλίδι του Κρόνου αλλά παρόλα αυτά παραμένει πεισματικά ανύπαντρο...
Το βλέπεις να περιπλανιέται σαν χαμένο στο διάστημα μεταξύ του έναστρου και του ονειρικού...
Σαν να μην μπορεί να αποφασίσει που ανήκει...
Το φως του μοιάζει μακρινό αλλά όχι τόσο ώστε να μην μπορεί να σου χαϊδέψει το πρόσωπο την ώρα της απόγνωσης...
Χθες έπιασα τον εαυτό μου να ανησυχεί μην τυχόν αποφασίσει να πέσει...
Δεν θα πρέπει η μοίρα του να είναι αυτή του πεφταστεριού...
Έτσι έμεινα άυπνος για να το  προσέχω...
Ευτυχώς όμως αυτό σαν υπέροχο βρέφος αρνείται να απογαλακτιστεί από το στήθος της νύχτας...
Και αυτό με καθησυχάζει...
Σε λίγο θα φύγει η χρονιά...
Και παρόλο που σιχαίνομαι τις ανασκοπήσεις και τις αποφάσεις  που γίνονται αυτές τις μέρες μου φαίνεται πως αυτή  την φορά θα πάρω μια...
Θα συνεχίσω να παρακολουθώ αυτό το αστέρι του Νότου...
Και όπου βγει...

Καλή χρονιά σε όλους μας ...

15/12/15

Ακολούθησε το ξωτικό...

Ζω σε μια πόλη που τρέμει...
Όχι όμως από σεισμούς αλλά από τους σφυγμούς της ...
Οι οποίοι είναι συνέχεια πάνω από τα όρια και την κάνουν να μοιάζει σαν απασφαλισμένη χειροβομβίδα που κανείς δεν ξέρει πότε θα εκραγεί...
Ζω σε μια πόλη που άσχετα από την εποχή οι καρδιές είναι πάντα  παγωμένες...
Και σε τακτά χρονικά διαστήματα ένας θυμωμένος αγέρας τις πετά με μανία στο έδαφος κάνοντας τες θρύψαλα...
Πάνω σε αυτά τα μικρά κομμάτια που κόβουν σαν γυαλί ,αυτοτιμωρούμαστε περπατώντας ξυπόλητοι...
Ζω σε μια πόλη που μοιάζει με ένα σκοτεινό και θλιμμένο παζλ...
Ένα παζλ που θα είναι πάντα λειψό καθώς ένα κομμάτι του παραμένει χρόνια τώρα χαμένο...
Ζω σε μια πόλη  που τα ρολόγια έχουν χάσει τους δείκτες τους...
Ο χρόνος μετριέται με σκιές και αναθέματα...
Και ακόμα και αυτός ο πάλαι ποτέ κραταιός φύλακας του χρόνου, μοιάζει  με τον γέρικο σκύλο του Οδυσσέα που περιμένει ένα θαύμα για να πεθάνει...
Ζω σε μια πόλη που ο ήλιος απεργεί συχνά τα τελευταία χρόνια...
Και τα σύννεφα, βγάζουν συνέχεια τα γκρίζα τους πουκάμισα δείχνοντας σε όποιον τα κοιτά τις ούλες τους...
Αποθαρρύνοντας έτσι, μελλοντικούς ονειροπαρμένους πολεμιστές του φωτός...
Και εγώ,τι είμαι πια;
Ένας πληγωμένος μαχητής που παλεύει να ξεφύγει από τα δόντια αυτής της άθλιας πόλης και να μετατραπεί σε ταξιδιώτη...
Βλέπεις ,κάποτε άκουσα ότι υπάρχει μια πύλη που οδηγεί στο δικό σου κόσμο...
Και έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου να την βρω...
Σε μια απo τις σπάνιες φορές που μπορούσα να σε ακούσω μου περιέγραψες αυτό τον κόσμο...
Είναι γεμάτος χρώματα ,φωτάκια και στολίδια...
Ο αέρας μυρίζει καραμέλα και κάστανο...
Και όλα τα σπίτια, μοιάζουν με εργαστήρια ξωτικών...
Γιατί όλοι μέσα τους,κατασκευάζουν χειροποίητα δώρα που χαρίζουν ο ένας στον άλλο χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο...
Η χαρά και η αγάπη γεννήθηκαν  για να μοιράζονται και έτσι στον δικό σου κόσμο έχετε μονίμως Χριστούγεννα...
Ζω σε μια πόλη που την φυλάνε δακρυσμένοι άγγελοι...
Και κάθε νύχτα ανεβαίνω στις ταράτσες για να διευκολύνω την μαγεία σου να με φτάσει και να με βοηθήσει να μπορέσω να αποδράσω...
Ζω για την στιγμή που η φωνή σου θα μου ψιθυρίσει...
"Ήρθε πλέον η ώρα ...Ακολούθησε το ξωτικό..."

3/12/15

Νεράιδα του νερού....

Συνάντησε με ένα χαμογελαστό πρωινό...
Ανέβα πάνω στην παλιά μου μηχανή και έλα να κάνουμε βόλτα στην πόλη...
Ξέρω ένα μέρος που άμα  βρεθούμε εκεί την σωστή ώρα μπορούμε να δούμε μια νεράιδα...
Έχει και ένα μικρο συντριβάνι σαν αυτό που πάνε όλοι για να κάνουν ευχές...
Μονό που αυτό το ξέρουν λίγοι και έτσι οι ευχές εκπληρώνονται πιο εύκολα...

Συνάντησε με ένα παράξενο πρωινό...
Σε ένα διάλειμμα από την  δουλειά σου...
Δέσε τα μαλλιά σου πίσω και έλα να χαθούμε μέσα στο πλήθος...
Και ίσως έτσι, να ξορκίσουμε την αγοραφοβία μας ...  
Την ώρα του μαζί ,κάποιοι αρχίζουν  να τραγουδούν...
Ένα τραγούδι που μιλάει για μαγεμένα πλάσματα και όμορφα όνειρα...
Και που η μελωδία του θα απαλύνει το ότι είμαστε τόσο κουρασμένοι ώστε να τα αφήσουμε όλα πίσω και να φύγουμε πολύ μακριά...

Μην ξεχάσω...
Σε αγαπώ ...
Πάντα σε αγαπούσα...

Συνάντησε με στην πλατεια  μιας εκκλησίας ...
Εκεί που πάνε οι θεοσεβούμενοι  ελπίζοντας να είναι παρόντες οι άγιοι  στους οποίους προσεύχονται...
Μπορεί  εμείς να χάσαμε το φόβο Θεού αλλά ίσως να βρούμε την δύναμη της πίστης...
Φεύγοντας από εκεί θα αποκομίσουμε  μια ακόμα οδυνηρή επίγνωση...
Ότι άνθρωποι που δεν ήθελες να γνωρίσεις κάπου σου μοιάζουν και έχουν πρόσωπα οικεία και ονόματα ευκολομνημόνευτα...

Συνάντησε με ένα βροχερό πρωινό...
Εκεί στο γαλάζιο που αγαπάμε και οι δυο...
Κλείσε τα μάτια σου....
Άνοιξε το μυαλό σου...
Και τότε θα αντικρίσεις την νεράιδα...
Να χορεύει πάνω στην επιφάνεια της θάλασσας...
Θα ακούσεις το γέλιο της να ξορκίζει όλα τα άσχημα...
Και όταν κοιτάξεις ,θα δεις στα κρύσταλλα του νερού να καθρεφτίζεται μια γνώριμη μορφή...
Θα συνειδητοποιήσεις ότι η νεράιδα του νερού είσαι εσύ...

18/11/15

Το κορίτσι που έπλεκε όνειρα...

Ζει σε ένα κομμάτι γαλάζιο...
Εκεί που σμίγουν η θάλασσα με τους αγέρηδες και η φωτιά συνυπάρχει ειρηνικά με την βροχή...
Την ήμερα,χαρίζει την γνώση της σε παιδάκια και τις αντοχές της στους αδύναμους...
Την νύχτα όμως η ψυχή της αλλάζει χρώματα...
Στο εσωτερικό των βλεφάρων της ζωγραφίζει το σύμπαν με ένα σετ από μελάνια φαντασίας και νερομπογιές μνήμης...
Μοιάζει παιδί με ματωμένα γόνατα που σκαρφαλώνει όσο μπορεί πιο ψηλά στα κλαδιά του δέντρου της έμπνευσης...
Έχει ένα μικρο κουτί από ελεφαντόδοντο...
Το περιεχόμενο του είναι γεμάτο από μουσικές...
Κάθε μελωδία...
Κάθε φωνή...
Ζει μέσα του περιμένοντας να ακουστεί ξανά...
Και κάθε φορά που εκεινη το ανοιγει,εκτονώνεται σαν ηλεκτρική ενέργεια...
Σαν μια υγρή αστραπή που ακουμπά τα άδυτα της πάντα αναρωτώμενης ψυχής της...
Εδώ είναι το μικρο χαοτικό της γραφείο...
Εδώ κάθετε  τις νύχτες και πλέκει την φύση για να ταιριάζει στον εαυτό της...
Μπορείς να την δεις να επανασχεδιάζει τα τέρατα και τους αγγέλους σύμφωνα με τις δικές της προδιαγραφές...
Να φτιάχνει ρούχα για να ντυθούν οι γυμνές ψυχές και οι καταραμένοι...
Πάνω σε ένα μικρο ράφι υπάρχουν κορδέλες από σατέν και βελούδο...
Παίρνουν στα χέρια της τα πιο τρελά σχέδια και υποτάσσονται στο κάλεσμα της...
Σε ένα συρτάρι που βρίσκεται κάτω από αυτό με τους εφιάλτες κρατά τις δημιουργίες της...
Είναι προσεκτικά διπλωμένες και επανω τους έχει τοποθετήσει  χαρτιά που έχουν γραμμένες ιστορίες για χαμόγελα και μεταξένιες πεταλούδες...
Σαν αρχαία ξόρκια  για να διώχνουν τους φόβους...
Και κάποιες νύχτες,κουρασμένη καθώς είναι,την παίρνει ο ύπνος πάνω σε αυτή την φθαρμένη περιστρεφόμενη καρέκλα που τόσο αγαπά...
Τότε,στον  καμβά της νύχτας σχηματίζεται η εικόνα εκείνης που της χάρισε αυτές τις ικανότητες...
Ο αέρας  μέσα στο δωμάτιο γλυκαίνει και καθώς  εκεινη της χαμογελά αυτή νιώθει μια παράξενη ασφάλεια...
Πλέον το γνωρίζει...
Ότι τώρα πια...
Θα είναι εκεινη το κορίτσι που πλέκει τα όνειρα....
 

2/11/15

Μουσικό σύννεφο...

Περνάνε από μπροστά μου χιλιάδες πρόσωπα...
Ελάχιστα όμως είναι οικεία, τα πιο πολλά μου είναι άγνωστα...
Βρίσκω ένα ξένο πρόσωπο έχει τα μάτια σου και το βάζω χωριστά...
Τόσο χλωμό ,τόσο αυστηρό,τόσο όμορφο...
Αν δεν μπορέσω πάλι να σε δω αυτό θα είναι το δώρο μου για απόψε...

Περάσαν τα χρόνια και πλέον ξέρεις ότι δεν εχεις τίποτα να φοβηθείς πια...
Τα όνειρα ήρθαν κοντά σου και σου μίλησαν...
Ξέρω ότι από εκείνο το βράδυ μέσα στο κόσμο σου έχει συνέχεια άνοιξη...
Ο ιδανικός καιρός για νεράιδες...
Άλλωστε φαινόσουν πάντα τόσο εύθραυστη στο κρύο της νύχτας ...
Που έπαψα να εχω την ελπίδα ότι θα μπορούσες να αντέξεις στο δικό μου χειμώνα...
Έτσι έβγαλα το στρατό των συναισθημάτων μου έξω από τα τείχη και τον άφησα να πεθάνει από πείνα και δίψα...
Κουράστηκα να πολεμώ οπότε γιατί να εχω στρατό;

Εσύ καλά έκανες και έφυγες...
Σάλπαρες ένα πρωί για ένα καινούργιο ουρανό καβαλώντας την κορυφή ενός κύματος...
Βρήκες ένα σύννεφο, το έκανες σπίτι και το έμαθες να τραγουδά...
Έτσι και αλλιώς,πάντα ότι ακούμπαγες το έκανες να γεννά μουσική ...
Πως αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει την εξαίρεση....
Κάποιες μέρες  που καταφέρνω και νικώ τον εγωισμό μου χαίρομαι που ξέχασες τον σκληρό κόσμο που ανηκω εγώ...
Δεν με πονάνε πια οι απουσίες όπως παλιά...
Ίσως έτσι εχω πείσει τον εαυτό μου ότι είναι...
Αλλά μάλλον αυταπατώμαι...
Γιατί κάθε χρόνο τέτοια νύχτα κάθομαι και κοιτάζω τον ουρανό όπως ένα παιδί την πρωτοχρονιά...
Περιμένοντας ότι ίσως αυτή την ιδιαίτερη για σένα  μέρα που συνήθως κάνεις απολογισμούς ζωής να με ξαναθυμηθείς...
Ίσως να με ξεχωρίσεις ξανά και να με βοηθήσεις να ανεβώ και εγώ στο μουσικό σου σύννεφο...

17/9/15

Επαγγελματίας ονειροπλόος ... {s}....

Είσαι ένα κομμάτι δικό μου...
Αποκομμένο...
Απλησίαστο...
Άλλα πάντα δικό μου...
Ένα κομμάτι που ποτέ δεν θα χαθεί και αυτό,είναι σκληρό για μένα μερικές φόρες...
Όμως μην ανησυχείς, εχω εξασκήσει την ψυχή μου στην τέχνη της αντοχής...
Με τον καιρό ξεπέρασα πολλά πράγματα που θεωρούσα αξεπέραστα αλλά ίσως να μην καταφέρω ποτέ να ξεπεράσω το ότι πρέπει να λείπεις...
Ίσως  τελικά να μην το θέλω κιόλας ...
Μέσα στην λογική μου παράνοια νιώθω ευλογημένος που με στοιχειώνει το φάντασμα σου...
Ακούς,τα πάντα...
Διαβάζεις, τα πάντα...
Αισθάνεσαι,τα πάντα...
Αλλά συνήθισες στις σιωπές και πια μόνο αυτές μου προσφέρεις...
Και άμα καμιά στιγμή λυγίσεις και χαρίσεις καμιά λέξη απομακρύνεσαι τρέχοντας...
Μην τυχόν και η ανταπόδοση πυροδοτήσει την έκρηξη...
Όταν καταφέρνεις να φτάσεις  στο stavento σου και ηρεμεί η ακανόνιστη αναπνοή σου,ίσως και να μετανιώνεις που έφυγες χωρίς να προλάβεις να πεις και να ακούσεις όσα ήθελες...
Αλλά όπως όλα τα stavento,έτσι και αυτό,είναι γλυκό και σε κάνει να θέλεις να παραμένεις εκεί...
Συμβιβάστηκα και εγώ με κάτι που σου έμοιαζε...
Το αφήνω να με πληγώνει και να με προδίδει αλλεπάλληλες φορές απλά και μόνο επειδή μοιάζει αν και δεν είναι εσύ...
Δεν πετάω πια...
Και τις λίγες φορές που τα καταφέρνω,πετάω με μπαταρισμένα φτερά...
Είμαι έτσι, αυτό που λένε εύκολος στόχος...
Και αυτή η μόνιμη απουσία σου κάνει αδύνατη την ίαση και δύσκολο το να είμαι καλά...
Το μόνο που κάνω είναι να ακολουθώ την μουσική...
Ξέρεις,οι σπασμένες καρδιές τραγουδούν τα πιο όμορφα τραγούδια...
Και όταν κλείνεις τα μάτια όλα τα ταξίδια είναι πιθανά...
Έτσι κλείνω και εγώ τα δικά μου άλλη μια φορά....
Και παραμένω ένας επαγγελματίας ονειροπλόος που βλακωδώς συνεχίζει να ζει μέσα στα ονειρατα και αρνείται πεισματικά να δει ότι καποια πράγματα δεν θα αλλάξουν ποτέ...
Και επιμένει, όταν του δίνονται τρεις ευχές να τις χαρίζει
 σε νεράιδες μακρινών νησιών...
 

25/8/15

Φωτεινό σημείο...‏

Πηγαίνω για ύπνο πριν ξυπνήσει ο δαίμονας μου και ξυπνάω πριν ο άγγελος μου καταλάβει τις σκοτεινές μου επιθυμίες ...
Έτσι ξεγελάω και τους δυο και καταφέρνω να κρατώ για λίγο ακόμα μέσα σε αυτό το κουρασμένο σώμα αυτή  την καταραμένη ψυχή ...
Ποιο το όφελος όμως να καθυστερείς το αναπόφευκτο;
Κανένα ίσως...
Άπλα δεν έχω αποφασίσει σε ποιον θα πρέπει να την παραδώσω...
Τις νύχτες φτιάχνω ένα νοητό δέμα...
Μέσα του βάζω...
Τους πιο κρυφούς μου φόβους...
Τα ανείπωτα μυστικά μου...
Και όλα τα σαφή και ασαφή μου κίνητρα...
Το δένω σφιχτά και το δίνω στον παιδικό εαυτό μου...
Αυτός μεταμορφώνεται σε γεράκι και βγάζοντας την γλώσσα κοροϊδευτικά στην υψοφοβια  μου παίρνει το δέμα και πετάει  πάνω από μια πυρκαγιά...
Αναβάλλοντας τον πύρινο εξαγνισμό μου κάθεται σε ένα ασφαλές σύννεφο...
Από εκεί παρακολουθεί μια πόλη...
Μια πόλη γεμάτα από γύπες και κοράκια...
Κάθονται σε βρώμικες ταράτσες και κάθε λίγο εφορμούν και κατασπαράζουν τις αδύναμες ψυχές και τους μη συνειδητοποιημένους νεκρούς...
Είναι πεινασμένα σαν τον χειμώνα...
Πεινασμένα όσο ήμασταν κάποτε και εμείς...
Μονο που διαφέρουν οι τροφές μας...
Και ο τρόπος  εύρεσης τους...
Στέκομαι ακόμα αναποφάσιστος και περιμένω την επιστροφή του παιδικού εαυτού μου...
Όσο αργεί κάνω σκέψεις θανάτου...
Τακτοποιώ τις μνήμες και αποφασίζω πως στην διαθήκη μου θα αφήσω στο αγαπημένο μου σπουργίτι τρία μαγικά φίλτρα ...
Ένα που να κάνει την θλίψη δημιουργία,ένα που να επουλώνει πληγές και να στεγνώνει δάκρυα και ένα που θα μπορεί να την κάνει να ανακαλεί τις στιγμές που ένιωσε να την αγαπούν αληθινά...
Μέτα από τόση περιπλάνηση αυτά αποφάσισα ότι είναι τα σημαντικά...
Φτάνει να τα χρησιμοποιείς σωστά...
Και όταν μετά από καιρό θα είναι πια ασφαλές ...
Θα συναντηθούμε στο φωτεινό σημείο....
 

14/7/15

Φλεγομενος ...

Περιστοιχίζομαι...
Από πνεύματα του παρελθόντος που επιτακτικά και αναιδώς ζητούν νεκρανάσταση...
Άυλοι δήμιοι με εκτελούν εικονικά κάθε νύχτα μέχρι να καταφέρουν να με κανουν να ικανοποιήσω τις απαιτήσεις τους....
Δαίμονες  με παράξενα ονόματα κρατούν ομήρους τα όμορφα όνειρα...
Και έτσι εχω ερωτευθεί μια ύπουλα θανάσιμη αϋπνία...
Περιθωριοποιώ...
Καταστάσεις και εικόνες που μου θυμίζουν ότι σε καποια περίοδο της ζωής μου υπήρξα κανονικός άνθρωπος...
Άλλωστε αυτός ο άνθρωπος δεν υπάρχει πια...
Ήταν ένας θλιμμένος αυτόχειρας που φρόντισε να μας απαλλάξει από την παρουσία του εδώ και χρόνια...
Το τωρινό μου εγώ καταπινει καθετί λευκό και εκπνέει μαύρο...
Παλέτα με ένα μόνο χρώμα...
Ζωγραφίζω με επιθανάτιους βρόγχους ξεθωριασμένες εικόνες ευτυχίας με σκοπό να αποβάλω από τον οργανισμό μου τα οποία κατάλοιπα τους...
Λιμνάζοντα συναισθήματα χρόνων βρίσκουν αυτή την ρωγμή στο τείχος και ελευθερώνονται βασανιστικά αργά...
Αντί όμως να ανακουφίζουν ,πνίγουν τις οποίες νεογέννητες ελπίδες...
Είμαι έκπτωτος και κομματιασμένος και αυτοί που με αγαπούν δεν αγγίζουν τα κομμάτια από τον φόβο μην κοπούν...
Παίρνουν μια παλιά φωτογραφία μου και φεύγουν για πιο εύφορα κλίματα...
Έμεινα μόνος αγνοώντας το καλοκαίρι...
Άλλαξα πραξικοπηματικά την θερινή ώρα σε χειμερινή μήπως και παγώσει η κόλαση μου...
Μάταια...
Η φωτιά πάντα θα υπερισχύει του πάγου...
Αναγεννιέμαι άθελα μου κάθε πρωί και πεθαίνω οικειοθελώς κάθε νύχτα φλεγόμενος....
Καταδικασμένος σε αυτό το ιδιότυπο μαρτύριο χωρίς δικαίωμα αναστολής...
Περιμένοντας ηλιθιωδώς,ένα θαύμα που δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ....
 

19/5/15

Βαθύ γαλάζιο ...‏

 
Συζητήσεις...
Αναλύσεις...
Ερωτήματα ...
Απαντήσεις...
Και εγώ ξεσηκωμένος από φιλοσοφικούς συλλογισμούς προσπαθώ να ξεκλειδώσω το συρτάρι που μέσα του φυλάσσεται ο καλός εαυτός μου....
Ίσως και να τα καταφέρω ...
Είναι από τις λίγες φορές που πραγματικά το πιστευω ...
Βλέπεις ασκείς επάνω μου μια απίστευτη ψυχολογική γοητεία...
Που με κάνει να θέλω...
Που με κάνει να μπορώ...
Το μυαλό μου ενθουσιασμένο είναι πλέον πρόθυμο να πνίγει μέσα σε αυτή την θάλασσα της συγκίνησης...
Σου χάρισα το σώμα μου και εσύ το βύθισες μέσα στο βαθύ σου γαλάζιο...
Κάτω από το νερό άνοιξα τα μάτια μου και εκείνα γύρισαν το βλέμμα  στο ειναι μου...
Παράξενη ενδοσκόπηση...
Ματωμένη αυτοκριτική...
Μέσα στο παγωμένο νερό νιώθεις μια ιδιόμορφη ελευθερία...
Σαν να σπας το λουρί που κράτα τον εαυτό σου φυλακισμένα ασφαλή...
Με βύθισες στο βαθύ σου γαλάζιο ...
Και θυμήθηκα ότι κάποτε μπορούσα να αντέξω τα πάντα φτάνει να με  σκέπαζε η θάλασσα...
Τώρα, το αλάτι της γλύφει της πληγές μου και με κάνει να υποφέρω...
Αλλά πεισματικά παραμένω βυθισμένος...
Κάποια στιγμή ο πόνος παύει να υφίσταται και τότε...
Νιώθεις την ψυχή σου να χοροπηδάει με μανία...
Σαν να προσπαθεί να συνδεθεί με μια αόρατη δύναμη...
Το αποφάσισα...
Θα σπάσω μέσα σου...
Θα γίνω χιλιάδες γαλάζια κομματάκια ...
Και θα μείνω εδώ...
Μέσα στο βαθύ σου γαλάζιο ...
Απολαμβάνοντας το,μέχρι την τελευταια μου  ανάσα....
 

7/2/15

On Her Majesty's Service...‏

Σε κοιτάζω...
Το μυστήριο που ζει μέσα στα μάτια σου,πάντα καθυστερεί ναζιάρικα όλες τις λύσεις μου...
Σε αυτό το διακριτικό χαμόγελο περιέχονται τόμοι πλούσιοι σε έννοιες και ουσία...
Πόσο διαφέρεις...
Κάθε φορά που ανοίγεις την πόρτα βιώνω ένα ακόμα θαύμα...
Σε εχω χάσει αμέτρητες φόρες μέσα στις χιλιάδες ιστορίες που ζουν στην χώρα τη φαντασίας μου...
Και σε εχω ξαναβρεί...
Και όταν το κατορθώνω αυτό γίνεσαι η αλήθεια μου...
Σε έχουν αποκαλέσει ομορφιά...
Σε έχουν ονομάσει υπέροχη...
Και όμως,αποτυγχάνουν να μεταφέρουν την πραγματική σου αξία...
Όλα τα επίθετα που χρησιμοποιούν είναι ανεπαρκή...
Μου αρέσει η έκφραση που παίρνεις όταν διαβάζεις τις λέξεις μου...
Αποπνέει μια αρχοντιά της οποίας το είδος συναντάται τόσο συχνά όσο το να δεις να διασχίζει τον δρόμο ένας λευκός μονόκερος...
Το όνομα σου γεννά μουσική...
Το τραγουδούν μόνο τα πεφταστέρια...
Αριστοκρατική ύπαρξη χωρίς να χρειάζεται καν την υποστήριξη των τίτλων...
Δεν κατασκευάζεται βλέπεις η αρχοντιά και η ευγένεια...
Κατοικεί στις βαθύτερες ίνες της ψυχής και αναδύεται άκοπα...
Οι συνέπειες της παρουσίας σου στην ζωή μου με κάνει να επιτρέψω στον εαυτό μου να πιστέψει για ακόμα μια φορά...
Στο βασίλειο της ομορφιάς,της τιμής,της περιπέτειας....
Εκεί που η δόξα των πιστών ιπποτών δεν ξεθωριάζει και δεν πεθαίνει ποτέ...
Είσαι η πριγκίπισσα του φωτός που λάμπει  μέσα σε ένα σκοτεινό και φοβισμένο κόσμο...
Σήμερα κλείνει άλλος ένας χρόνος που συνεχίζω να ζω στο μικρο σου βασίλειο...
Ταπεινός ιππότης με φθαρμένη και τρύπια πανοπλία...
Που παραμένει αθεράπευτα ερωτευμένος και αμετανόητα πιστός, σε όλους τους όρκους που έχει δώσει στο όνομα σου..
 

15/1/15

Λειψή εποχή ...

Εποχή λειψή...
Ακρωτηριασμένη...
Διπρόσωπη και αναληθής...
Τα σημεία των καιρών μας θέλουν υποταγμένους σε ανάλγητες θεότητες...
Κρυμμένοι πίσω από αβαταρ και ψευδώνυμα παραχαράζουν την ιστορία πάνω σε ανυπεράσπιστους ψηφιακούς παπύρους...
Και εγώ,πιστεύω ότι υπάρχω επειδή η υπογραφή μου αιμορραγεί πάνω σε λευκές σελίδες...
Λάθος αντίληψη,λάθος αρχή...
Η ανακύκλωση των παραισθήσεων και ο αντικατοπτρισμός των χαμένων ελπίδων μεταμορφώνονται σε γροθιά που με χτυπά στο στομάχι λυγίζοντας με στα δυο...
Οι φόβοι μου λιώνουν σε ήχους και δημιουργούν μια αιρετική μελωδία...
Που ντύνει μουσικά, επαναλήψεις από παλιά επεισόδια της ζωής μου...
Παράμερα στέκουν γκρεμισμένα τα άλλοτε υπερήφανα κατορθώματα μου..
Δεν εχω ιδέα του τι θα επακολουθήσει...
Βλέπεις, κανένας σύγχρονος μάντης δεν έχει επαληθευτεί μέχρι στιγμής...
Οι μόνοι αισιόδοξοι, έχουν πουλήσει την ψυχή τους στο διάβολο καιρό τώρα...
Και εγώ,παραμένω πεισματικά,βλοσυρός φύλακας του χρόνου...
Τα χρόνια είναι σαν την αγάπη...
Όμορφη σαν ιδέα, αλλά αδύνατο να την συλλαβεις και να την κρατήσεις...
Μεχρι να καταφέρεις να την κατανοήσεις έχει ήδη περάσει...
Παρελθόντα φιλιά και υποσχέσεις  δημιουργούν ένα χάρτη που με οδηγεί σε ένα θαμμένο σεντούκι που μέσα του ζει ο υπόλοιπος αληθινός εαυτός μου...
Αλλά δεν μπορώ να το ανοίξω...
Επιμένω...
Κολλημένος πάντα σε αυτό το σχέδιο επανένωσης και ανανέωσης που συντηρείται από μια αφελή πίστη...
Ίσως και να το κάνω, γιατί κάποιο βράδυ πάνω στον ερωτικό μας πυρετό στο υποσχέθηκα..
Όπως και να χει θα συνεχίσω να το προσπαθω...
Αλλά είναι δυσκολοπρόσιτη μάτια μου η ολοκλήρωση ,όταν αναπνέεις μέσα σε αυτή την λειψή εποχή...




30/12/14

Σπασμένες αντανακλάσεις...

Νέα νύχτα και εγώ...
Παγιδευμένος στο ίδιο μου το σκοτάδι...
Πέρα από το άγγιγμα της όποιας σωτηρίας...
Φύλαξε την αναπνοή σου για ευήκοα ώτα...
Βρες άλλο μέρος να κάνεις το κήρυγμα σου...
Φτερά σπασμένα και κουρελιασμένα...
Εδώ,οι άγγελοι τσακίζονται πάνω σε πέτρινες καρδιές και δηλητηριασμένες γλώσσες...
Ζούμε καταραμένοι και χρησιμοποιούμε λέξεις λεπίδες ...
Λεπίδες που βυθίζονται στην απαλή σάρκα καταφέρνοντας πληγές μη αναστρέψιμες...
Κομματιασμένα απομεινάρια από ευτυχισμένες μέρες δεν γίνονται ικανές να με πείσουν...
Ότι θα αξιζει τον κόπο μια προσπάθεια διάσωσης...
Βαδίζω προς το αβέβαιο εμπρός σφυρίζοντας ένα ξεχασμένο σκοπό...
Μια παρανοϊκή μελωδία που κάποτε αγαπούσα τώρα με οδηγεί με ασφάλεια στην καταστροφή...
Ίσως να μην υπάρχει αύριο...
Το μονό σίγουρο ειναι αυτή η στιγμή εδώ...
Που το δωμάτιο γινεται ένας τεράστιος καθρέφτης...
Τους μισώ τους καθρέφτες...
Και αν την βγάλω καθαρή μέχρι την γέννηση του καινούργιου χρόνου...
Θα τον σπάσω...
Και θα περάσω την πρώτη μέρα του χρόνου,κοιτώντας στα σπασμένα κομμάτια του,τις αντανακλάσεις από τους δαίμονες και τους φόβους μου...

8/12/14

Τελευταία πράξη...(Άγραφο παραμύθι...)‏

Βρήκες τον εαυτό σου αυτή την νύχτα μέσα σε ένα σιδηροδρομικό σταθμό...
Όλος σου ο κόσμος  χωράει σε ένα μικρο σακίδιο που εχεις στο πλάι σου...
Από την αρχή έμοιαζε σαν μια καλή διέξοδο ....
Συνειδητοποιημένη πως αυτό είναι το τέλος του δρόμου για ότι αξίζει...
Έρχεται το τραίνο μουγκρίζοντας και ο πόνος σαστίζει σαν ελάφι στα φώτα...
Σαν εσένα...
Είσαι έτοιμη για την τελευταία πράξη ;;;
Να κάνεις το βήμα χωρίς γυρισμό;;;
Υπέμεινες όσα χτυπήματα μπορούσες να αντέξεις...
Τα δέχτηκες κατάστηθα και αδιαμαρτύρητα...
Πάντα έρχεται η στιγμή που το δυσανάλογο βάρος κάνει και  την πιο γερή μέση να σπάσει...
Ξανά και ξανά...
Και άντεξες μέχρι που αυτό που άξιζε σου έσπασε και την καρδιά...
Σε διεκδίκησε;;;
Σε αγάπησε;;;
Έπεσε στα γόνατα και φίλησε ένα υποτιθέμενο στέμμα κάνοντας σε να νιώσεις σαν πριγκίπισσα λίγο πριν σε πουλήσει άνανδρα για μια φτηνή πόρνη;;;
Πες μου τι βρήκες εκεινη την νύχτα και ήρθες σε αυτό τον σκοτεινό σταθμό...
Έλα, το τραίνο πλησιάζει και αρχίζει η βροχή...
Δεν είναι ώρα για προσευχές στο Θεό τώρα...
Τέτοιες ώρες να ξέρεις ο Θεός δεν απαντά...
Είσαι έτοιμη;;;
Βρήκες τον εαυτό σου αυτή την νύχτα μέσα  σε ένα σιδηροδρομικό σταθμό...
Όλος σου ο κόσμος  χωράει σε ένα μικρο σακίδιο που εχεις στο πλάι σου...
Και πρέπει να αποφασίσεις τώρα...
Αν θα συνεχίσεις να αναζητάς την εξαίρεση και εκείνο το άγραφο παραμύθι που ο λύκος ερωτεύεται το ελάφι...
Η θα κάνεις το βήμα χωρίς γυρισμό και θα πέσει η αυλαία...
Εγώ λύκος είμαι και αν αξίζει κάτι η συμβουλή μου,ανέβα στο τραίνο και ξεκινά να βρεις το  άγραφο παραμύθι...

13/11/14

Εκείνος και Εκείνη ...

Εκείνος ήταν η θρησκεία ...
Εκεινη ήταν όλος ο κόσμος...
Της πήρε λίγο καιρό αλλά σιγά σιγά κατάφερε και έγινε πίστη...
Οι λέξεις του την γέμισαν ελπίδα...
Τόση που ούτε στα πιο τρελά της όνειρα δεν είχε αισθανθεί ...

Εκείνος ήταν η αγάπη...
Εκεινη ήταν η κοινωνία...
Έρεε  παντού μέσα στις δομές της....
Είχε χτίσει ουρανοξύστες που τρυπούσαν γλυκά τον ουρανό της...
Και είχε επιδιορθώσει κάθε ρωγμή στα ευθραστα οστά της...

Εκείνος  ήταν η φαντασια ...
Εκεινη ήταν η παραφροσύνη...
Μαζί ήταν σπίθα...
Μια φλεγόμενη ιδέα...
Που έκαιγε τις νύχτες τις κορυφές των βουνών της...

Εκείνος ήταν ο χειμώνας...
Αυτή το μόνο που μπορούσε να τον ζεστάνει...
Εκεινη ήταν το καλοκαίρι...
Και αυτός η μονή σκιά της...
Μια εκρηκτική ανάμιξη...
Ένας εκρηκτικός μηχανισμός κατασκευασμένος από την μοίρα...

Το μονοπάτι τους ήταν πάντα σκοτεινό...
Έτσι σε πείσμα Θεών και ανθρώπων άναψαν μια φωτιά και κάηκαν στις φλόγες ...
Τα φθινόπωρα η αγάπη τους γινότανε πεσμένα φύλλα...
Παράξενοι φονιάδες συναισθημάτων οι εποχές...
Αλλά εκείνος και εκείνη ήταν συνειδητοποιημένοι αυτόχειρες...
Θύματα ενός πάθους που τους σκοτώνει κάθε πρώιμη άνοιξη...

7/10/14

Πέτρινος κήπος...

Έχω ένα πέτρινο κήπο...
Εξωτερικός χώρος του σπιτιού της καρδιάς μου...
Περιφραγμένο με ασημένια κάγκελα και με μια μεγαλη σιδερένια πόρτα να το χωρίζει από τον έξω κόσμο...
Μονό εσύ εχεις πρόσβαση...
Για τους άλλους η διέλευση σταματαει στην είσοδο του...
Ηθελημένη απομόνωση...
Αυστηρή αυτοπροστασία...
Κάπως ετσι νομιζω μου το είχες πει μια νύχτα που ένα γλυκό κόκκινο κρασί κυριαρχούσε στις αισθήσεις σου...
Εχω ένα πέτρινο κήπο...
Που όταν περνάς την πόρτα του,υπάρχει ένα λικνιστό δρομάκι...
Δεξιά και αριστερά του έχει διάφορα αγάλματα...
Από πετρωμένες συγγνώμες ,απολιθωμένες αγάπες και παγωμένες προδοσίες...
Θλιβερά έπαθλα ενός ανιδιοτελούς βίου...
Εχω ένα πέτρινο κήπο...
Που ώρες ώρες μπορεί να φαντάζει πένθιμος ...
Αλλά δεν ειναι...
Γιατί μέσα του έχουμε χορέψει μαζί...
Στη βροχή...
Χωρίς καν να υπάρχει μουσική...
Είχες φέρει βλέπεις μαζί σου το γέλιο σου...
Και αυτό το πρόσωπο σου,κάνει την φαντασια μου πολύχρωμη σαν παλέτα χρωμάτων....
Ένας άγγελος σου έμαθε να τραγουδάς..
Και μας έβαλε στόχο να καταφέρουμε να μιλάμε σαν παιδικές ψυχές...
Ίσως τότε να καταλάβουμε το μεγαλείο της συγχώρεσης και την ανάγκη της αφέλειας...
Εχω ένα πέτρινο κήπο...
Που ποτίζεται από καταιγίδες δακρύων και ίδρωτα ερωτευμένων σωμάτων...
Που στο υπέδαφος του ζουν οι σπόροι που κάποια στιγμή θα νικήσουν την πέτρα...
Είναι σίγουρο αυτό,αφού έχει εσενα για κηπουρό...
"Όταν ανθίσει" μου λες"θα ειναι ο ιδιωτικός μας παράδεισος..."
Και ύστερα φεύγεις πάλι...
Πάντα με εκνεύριζε αυτή η ανάγκη σου για φυγή...
Εγωιστικό και άδικο όμως,γιατί κατά βάθος το ξέρω και εγώ ο ίδιος...
Πως μια μέρα στον πέτρινο κήπο ειναι σαν μια ζωή για να θυμάσαι...