8/5/20

Αδιάβαστο βιβλίο...

Ζω σε μια σκονισμένη γωνία μέσα στην χώρα των βιβλίων ...
Πλάι μου στριμώχνονται άλλα βιβλία με φανταχτερά εξώφυλλα και πομπώδεις τίτλους...
Με έχουν σπρώξει και αναγκάσει να ζω με το πρόσωπο μου πιεσμένο συνεχώς πάνω σε μια ξύλινη επιφάνεια...
Ίσως γιατί διαφέρω από τα υπόλοιπα ...
Είμαι το αδιάβαστο βιβλίο...
Ένα βιβλίο που λαχταρά να βρεθεί στα χέρια κάποιου που να νοιάζεται μόνο για το τι είναι γραμμένο στο εσωτερικό του και όχι για το όμορφο η ιντριγκαδόρικο εξώφυλλο του....
Εσύ μην γίνεις μια από εκείνες που βλέπουν μόνο το περίγραμμα ...
Πάρε με στα χέρια σου και ρίξε μια προσεκτική μάτια ...
Προσπέρασε αυτό το σκληρό εξώφυλλο και δώσε σημασία μόνο στις φθαρμένες μου σελίδες που είναι γεμάτες ως το χείλος με ποιητικά μυστικά...
Ελα να γνωρίσεις τις εικόνες και τις λέξεις που ζουν μέσα μου...
Και είναι τακτοποιημενες με τέτοιο τρόπο ώστε το αφήγημα να πολεμήσει για να κρατήσει το ενδιαφέρον σου ζωντανό...
Θα σου διηγηθώ ιστορίες που θα σου προκαλέσουν ένα σωρό από συναισθήματα που πολλά από αυτά μπορεί να ανακαλύψεις ότι θα τα νιώσεις για πρώτη φορά...
Θα είμαι για σένα μια έκπληξη,από την πρώτη μου σελίδα έως την τελευταία...
Φτάνει να με διαλέξεις και να αφήσεις τον κόσμο μου να συναντήσει τον δικό σου ...
Και μετά ...
Παράγραφο με παράγραφο...Κεφάλαιο με κεφάλαιο...Θα δεις...
Ήρωες και ηρωίδες ...Που δρουν ,ζουν και πεθαίνουν μέσα σε φανταστικές αρένες αλλά πάντα για ευγενής σκοπούς που ταιριάζουν με την ηθική σου και τις αξίες σου...
Θα δεις σοφούς να εκπαιδεύουν γεγονότα και αριθμούς και να τα υποτάσσουν στο γενικό καλό...
Και θα γνωρίσεις έναν άλλο κόσμο μέσα από τα μάτια των στοχαστών αλλά και των ονειροπόλων...
Το μελάνι στο λευκό μου θα ανατριχιάζει κάθε φορά που θα νιώθει την αίσθηση από τα ακροδάχτυλα σου..
Και όταν με ξεφυλλίζεις το άρωμα μου θα γεμίζει την ατμοσφαίρα σου και θα σε αγκαλιάζει προστατευτικά...
Για όλα αυτά λοιπόν μην με αφήνεις άλλο σε αυτή την σκοτεινή γωνιά...
Κράτησε με στα χέρια σου και σε παρακαλώ...
Μην με κρίνεις από το εξώφυλλο μου...
Μην με κρίνεις καν από το πρώτο κεφάλαιο...
Πάρε με μαζί σου και μην με αφήνεις να ζω άλλο εδώ συλλέγοντας σκόνη και πληγές από ανθρώπους που διαβάζοντας ελάχιστες από τις σελίδες μου με έκλεισαν γρήγορα αδυνατώντας να καταλάβουν τις έννοιες των μεταφορών μου...
Τα μάτια σου κυοφορούν τις ελπίδες μου...
Ότι μέσα σε ένα κόσμο ρηχό που πλέον αδιαφορεί για τα παλιά βιβλία ...
Εσύ θα κάνεις την διαφορά...
Θα πάρεις μαζί σου τελικά αυτό το αδιάβαστο βιβλίο...
Θα το διαβάσεις...
Και θα το αγαπήσεις...




22/3/20

Άγραφο ποίημα...

Άνοιξες το μεγάλο δερμάτινο βιβλίο που μέσα του ζει ο κόσμος μου ...
Και αφού ξαναδιάβασες τα γραμμένα,βρέθηκες μπροστά σε μια λευκή σελίδα...
Μπορείς να γράψεις ότι θέλεις πάνω σε αυτή την σελίδα...
Να προκαλέσεις με αυτό τον τρόπο τις λέξεις να φανερωθούν ...
Να πουν την ιστορία και την αλήθεια τους...
Να γεννηθούν και να ξεκινήσουν την ζωή τους σε αυτό το λευκό τοπίο ...
Όμως παρά την προσπάθεια οι λέξεις παραμένουν νεκρές...
Άγραφες...

Μπορείς να διαβάσεις ότι θέλεις σε αυτή την λευκή σελίδα...
Να βρεις τα δικά σου νοήματα ,τις δικές σου περιγραφές ...
Και κάθε μέρα αυτά να αλλάζουν ανάλογα με την διάθεση που θα έχουν τα μάτια σου...
Άλλωστε αυτή είναι η μαγεία του λευκού....
Η προσαρμογή ...
Όμως όσο και αν τα μάτια σου αποτελούν ένα από τα πιο μεγάλα δέλεαρ αυτού του κόσμου...
Οι ιδιαίτερες λέξεις που θα έπρεπε να εμφανιστούν θα παραμείνουν κρυμμένες...
Άγραφες...

Το ξέρω πως νιώθεις ότι αυτό είναι άδικο ...
Πως να μπορέσεις να δεις ότι αρνείται να γραφτεί;
Πως μπορείς να εκφράσεις αυτό που κατάλαβες και την ομορφιά αυτού που είδες,όταν ο καμβάς είναι κενός...
Πως να περιγράψεις το παράξενο ότι οι λέξεις καταφέρνουν να μπουν στο μυαλό σου και να σε κάνουν να νιώθεις αλλά ταυτόχρονα
να παραμένουν πεισματικά αόρατες ...
Άγραφες...

Είναι σαν το σκοτάδι με το φως ...
Χρειάζεται το ένα το άλλο...
Για να επιβιώσουν αλλά και για να αλληλοεξουδετερωθούν ...
Η απόλυτη αντίφαση...
Έτσι και εσύ γνωρίζεις ότι αυτές οι λέξεις μπορεί να σε αλλάξουν τοσο που να μην αντέχεις...
Αλλα επιμένεις να θέλεις να φανερωθούν...
Ίσως όμως να έχεις καταλάβει ότι το λευκό να είναι απλά και ένα είδος αυτοπροστασίας του ποιητή...
Γιατί ίσως και αυτός να φοβάται μήπως και δεν αντέξει την αλλαγή...
Και αφήνει αυτές τις λέξεις να ζουν μόνο μέσα στο μυαλό του αδικώντας σε ...
Σκίσε αυτή την λευκή σελίδα και κράτα την ...
Σου υπόσχομαι ότι κάποια στιγμή μαγικά θα φανερώσει τα μυστικά της και θα γεμίσει όμορφες λέξεις...
Και τότε θα καταλάβεις πόσο άξιζε η αναμονή ...
Για αυτό το άγραφο ποίημα...

11/3/20

Σπηλιές και υπόγεια...(Ανάταση )...

Μέσα σε δαιδαλώδεις σπηλιές το καλοκαίρι και σε ανήλιαγα υπόγεια το χειμώνα ,έκρυψα τον χαρούμενο εαυτό μου...
Στην αρχή ,ήταν κάτι σαν ένα είδος αυτοπροστασίας από ένα κόσμο που πάντα με θεωρούσε παρία γιατί ήμουν ένα ακανόνιστο άσχημο σχήμα που έβλαπτε την υπέροχη ομοιομορφία του...
Σε ένα κόσμο που τρέφεται από δυστυχία και λερώνει την χαρά ,πρέπει να κρύψεις ότι όμορφο,αγαπημένο και χαρούμενο όσο πιο καλά μπορείς...
Και αυτό κάνω...
Σιγά σιγά άρχισα να τον κρύβω όλο και πιο καλά, όλο και πιο περίπλοκα ώστε κάνεις να μην μπορέσει να τον βρει και να με αναγκάσει να τον φορέσω σε κοινή θεά ...
Μέχρι που μια νύχτα τον έχασα τελείως....
Και τον είχα ανάγκη εκείνη την νύχτα ...
Άλλα δεν μπορούσα ,δεν θυμόμουν ,σε πιο υπόγειο η σε πια σπηλιά τον είχα κρύψει και έτσι κατανάλωσα όλη μου την θλίψη πάρα την θέληση μου...
Όταν ξημερώσει ,σκέφτηκα ,θα ψάξω κάθε γαμημένη σπηλιά και υπόγειο και δεν θα σταματήσω μέχρι να τον βρω..
Έτσι γύρισα ότι σκοτεινό δρόμο είχε η ψυχή μου μέχρι που έφτασα μπροστά σε μια σπηλιά  που μπροστά της είχε μια παραλία...
Εκεί βρισκόσουν και εσύ...
Δεν θυμάμαι...
Σε είχα αφήσει εγώ εκεί η χρησιμοποίησες πάλι αυτό το μίτο που σου εχω χαρίσει ώστε να βρίσκεις πάντα τον τρόπο να έχεις πρόσβαση στην αγάπη μου...
Ξάπλωσα το σώμα μου στο χώμα ...Στα ρηχά ...
Λίγα βήματα μακριά σου ώστε να μπορείς να με φτάσεις ...
Δεν ήθελα πλέον να μπω στην σπηλιά...
Έμεινα ξαπλωμένος και ακίνητος ...
Αποκαμωμένος παρακάλεσα για μια καταιγίδα ώστε να μπορέσω να κλέψω τον κεραυνό της και να γεμίσω ενέργεια...
Και μέχρι να γίνει αυτό σε προσκάλεσα να διώξουμε την άμμο από τον πόνο ώστε να μείνει πεντακάθαρος...
Μια ζωή πηγαίνω γρήγορα πηγαίνοντας πουθενά...
Και εσύ, πάντα ένας τερματικός σταθμός που με διώχνει μες στην νύχτα λέγοντας μου να συνεχίσω για λίγο ακόμα...
Και δεν ανησυχείς αν χαθώ,γιατί είσαι η κάτοχος της κλωστής...
Στα ταξίδια μου αυτά άφησα φίδια να με δαγκώσουν για να πάθω ανοσία στα δηλητήρια...
Και αφού απέκτησα την ανοσία, είδα ότι το τίμημα ήταν να μην είμαι ποτέ ξανά ο ίδιος...
Μα τι ήθελα και μίλησα για αυτά ...
Όταν τα αναφέρω ο διάβολος αποκτά υπόσταση...
Μα αφού είσαι εδώ έλα λίγο πιο κοντά μου...
Ψιθύρισε μου λόγια σοφίας, λόγια καρδιάς...
Δικά σου λόγια και όχι αυτά τα γαμημένα διάσημα αποφθέγματα...
Δεν τα θέλω ,δεν με βοήθησαν ποτέ στην επιβίωση...
Μίλα μου και θα βρούμε τρόπο να ξορκίσουμε τα σκοτάδια ...
Τους φόβους μας και τον τοξικό εαυτό μας...
Αφού είσαι εδώ δεν χρειάζεται να μπω και να πάρω τον χαρούμενο εαυτό μου.
Γιατί δεν τον χρειάζομαι όταν είσαι εδώ ...
Μέσα στα μάτια σου η ελπίδα μου πάντα θα λάμπει...
Γιατί με σένα ο πόνος έχει αξία ...
Και όταν η ψυχή μου κυλιέται απνευστί στα χαμηλά,είσαι πάντα η ανάσα που της δίνει ανάταση....

18/1/20

Καρδιά από ξύλο ...

Κάπου μακριά περιτριγυρισμένο από θάλασσα, υπήρχε ένα βασίλειο από χρυσό. Όλα ήταν χρυσά εκεί: τα σπίτια,οι δρόμοι ,ακόμη και τα παιχνίδια. Τα παιδιά έπαιζαν με χρυσές μπάλες, οι κούκλες είχαν τα δικά τους κοσμήματα και χρυσά λαμπερά νήματα υφαίνονταν σε οποιοδήποτε είδος υφάσματος.
Ωστόσο, παρά το σύνολο του πλούτου του βασιλείου, υπήρχε ένα πράγμα που έλειπε. Ένα πράγμα ακόμα και ο ίδιος ο βασιλιάς δεν μπορούσε να αγοράσει με όλο το χρυσό του. Ήταν το γέλιο της πριγκίπισσας...
Η κοπέλα δεν γέλαγε ποτέ...Ούτε καν χαμογελούσε ... Όταν της παρουσίαζαν  ένα καινούριο χρυσό παιχνίδι, η ένα καινούργιο χρυσό ένδυμα η κόσμημα  εκείνη κουνούσε άπλα το κεφάλι της...
Ο βασιλιάς είχε δοκιμάσει τα πάντα για να κάνει την κόρη του να χαμογελάσει- κάλεσε γιατρούς και μάγους, κάλεσε γελωτοποιούς και μουσικούς. Μέχρι και ο ίδιος ,η Αυτού Εξοχότης ,κάποια στιγμή ισορρόπησε ένα χρυσό πιρούνι στην άκρη της μύτης του,πράγμα που του φάνηκε πολύ αστείο, αλλά η πριγκίπισσα  απλά δεν γέλασε...Έπεσε λοιπόν σε βαθιά περισυλλογή για βρει ένα τρόπο να λύσει αυτό το πρόβλημα ...
"Έχω μια ιδέα", είπε επιτέλους ο βασιλιάς. "Ένα τελικό, απελπισμένο σχέδιο. Θα ανοίξω το λιμάνι για να έρθουν όλοι στο βασίλειό μου και τότε θα κάνουμε ένα τεράστιο πάρτι γενεθλίων για την πριγκίπισσα . Ίσως αυτό να την κάνει να γελάσει. "...

Ποτέ πριν δεν είχε επιτρέψει ο βασιλιάς κάτι τέτοιο. Το λιμάνι ήταν κλειστό, με αυστηρούς ελέγχους, γιατί φοβόταν ότι οι ξένοι θα μπορούσαν να έρθουν να κλέψουν το χρυσό του. Αλλά τώρα, την μέρα των γενέθλιων της πριγκίπισσας, εκατοντάδες πλοία έφτασαν στην ακτή. Υπήρχαν εμπορικά πλοία και αλιευτικά σκάφη, κομψά πλοία ευγενών και γαλαζοαιματων από άλλους λαούς . Οι λαοί αυτοί είχαν εκδιωχθεί  πριν πολλά χρόνια και μετά από πολλούς πολέμους, πέρα ​​από τη θάλασσα και τους φαινόταν απίστευτο που μετά από τοσο καιρό τους κάλεσαν και τους επέτρεψαν να αράξουν τα πλοία τους  στο βασίλειο του χρυσού. Γιαυτό το γιόρταζαν στους δρόμους, τραγουδώντας , χορεύοντας και ρίχνοντας χρυσά κομφετί ψηλά στον αέρα....
Όμως η πριγκίπισσα , που στεκόταν πανέμορφη και παρακολουθουσε τα τεκταινόμενα  από το μπαλκόνι της, δεν φαινόταν καθόλου ευχαριστημένη. Ο βασιλιάς αγκάλιασε τη κόρη του με δάκρυα στα μάτια "Δεν ξέρω τι άλλο μπορώ να κάνω. Ζήτησα συμβουλές από όλους όσους γνωρίζω. "
Ακριβώς τότε η πριγκίπισσα άνοιξε τα υπέροχα μάτια της και με καρφωμένο κάπου το βλέμμα άρχισε να μετακινείται πιο κοντά στο κιγκλιδωτό του μπαλκονιού. Πολύ έκπληκτος, ο βασιλιάς έκανε το ίδιο και είδε αυτό που κοίταζε η κόρη του ...
Υπήρχε ένας ιππότης που πιθανόν συνόδευε κάποια ευγενή καλεσμένη και καθισμένος με ένα χρυσό περβάζι της αυλής είχε ένα κομμάτι ξύλο στα χέρια του που επιδέξια με το κοφτερό του μαχαίρι το είχε κάνει να πάρει το σχήμα μιας καρδιάς .Τα μάτια της πριγκίπισσας είχαν γεμίσει από θαυμασμό .Ήταν η πρώτη φορά που δεν έβλεπε κάτι από χρυσό...Ο ιππότης σήκωσε το βλέμμα του και συνάντησε το δικό της .Χαμογέλασε και κάρφωσε με το ξίφος του την ξύλινη καρδιά και την σήκωσε προς το μέρος της...
Το χρυσό μπαλκόνι  όμως  ήταν πολύ ψηλά όποτε ήταν σχεδόν αδύνατο να καταφέρει  να φτάσει η ξύλινη καρδιά στα χέρια της...Η πριγκίπισσα όμως κατάλαβε. Κατάλαβε - και χαμογέλασε για πρώτη φορά...

11/10/19

Η πόλη μας ...


Ζω σε μια πόλη που τρέμει τον χειμώνα και ιδρώνει το καλοκαίρι...
Όλους τους άλλους μήνες ανασαίνει βάρια παλεύοντας με τις αλλεργίες της...
Μένω εδώ έχοντας την πιο σημαντική δουλειά του κόσμου...
Να κατέχω αυτό το χαμένο κομμάτι του παζλ που πάντα χάνεις και πάντα ψάχνεις...
Έτσι γνωρίζεις πάντα που μπορείς να το βρεις και να ολοκληρώσεις την εικόνα σου...

Ζω σε μια πόλη που τα ρολόγια είναι ακρωτηριασμένα και τα σύννεφα γυμνά...
Γιαυτό στερούμαστε την αίσθηση του χαμένου χρόνου και όταν σηκώνουμε το βλέμμα στο ουρανό βλέπουμε σώματα με ουλές αντί για λευκές αυταπάτες...

Ζω σε μια πόλη που τα ξόρκια δεν πιάνουν και οι ιστορίες που λέγονται για νανούρισμα δεν μετατρέπονται ποτέ σε όμορφα παραμύθια...
Πεθαίνουν στον ιστό μιας ερεβώδης πραγματικότητας ...
Άλλα παραδόξως τις νύχτες πάνω από τους άδειους δρόμους, αυτοί που βλέπουν με τα μάτια της ψυχής μπορούν να δουν νεράιδες...

Ζω σε μια πόλη με ατσάλινα δόντια που τρέφεται με όνειρα και ελπίδες...
Και όμως ούτε για μια στιγμή δεν σκέφτομαι να αποδράσω...
Γιατί μέσα της υπάρχεις εσύ που κρατάς ένα μαγικό κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες ...
Νομίζω όμως ότι το αγνοείς ...
Και εγώ σκέφτομαι να μην στο πω ποτέ γιατί,εγωιστικά πες ,φοβάμαι μήπως κάποια πόρτα σε οδηγήσει σε κάποια πιο όμορφη και θελκτική πόλη...
Και σε χάσω...

Τότε εσύ που διαβάζεις τις ανείπωτες σκέψεις μου, με παίρνεις από το χέρι και με οδηγείς σε εκείνο το μέρος που όλη η πόλη είναι ξαπλωμένη στα πόδια μας ...
Και εκεί,μου θυμίζεις ότι υπάρχουν υποσχέσεις που δεν αυτοκτονούν μπροστά στις δυσκολίες...
Πως πάντα θα υπάρχει ένας άγγελος για κάθε φοβισμένο ήρωα...
Και ένας τρελός ιππότης έτοιμος να θυσιαστεί για τα μάτια της όμορφης πριγκίπισσας...
Συνεχίζεις λέγοντας μου πως δεν έχει σημασία αν η πόλη μας είναι ατελής ,άσχημη η μελαγχολική...
Είναι η δικιά μας πόλη και την αγαπάς όσο και εγώ ...
Και γιαυτό να μην κάνω χαζές σκέψεις...
Δεν πρόκειται να την εγκαταλείψεις ποτέ...
Γιατί κανένα μέρος,όσο θελκτικό και αν φαντάζει, δεν μπορεί να σε αγαπήσει όσο και όπως σε αγαπάει,η πόλη μας ...



26/6/19

Άπειρο...


Ειδα το ονειρο ξανά..
Ημασταν σε εκείνη την παραλία που δεν είχαμε πάει ποτέ..
Η μήπως είχαμε πάει και το μυαλό μου με παραπλανά; Κάθομαι στην άκρη και αρνούμαι πεισματικά να γίνω ένα με το γαλάζιο ... Μόνο παρακολουθώ τον ορίζοντα που αλλάζει συνεχώς χρώματα.. Γίνεται από άλικος, γκρίζος και μετά μαύρος... Λες και θυμώνει με τη συμπεριφορά μου.. Αισθάνομαι ότι έχω διανύσει μία απέραντη απόσταση... Νιώθω κατάκοπος ταξιδιώτης μέσα στο αδύνατο και η μοίρα πάντα μου δείχνει την κατανόηση της με ένα παράξενα σαρκαστικό τροπο... Μπερδεύομαι... Ηρθαμε εδώ τώρα η έχουμε ξεχαστεί σε αυτό το μέρος χρόνια ολόκληρα; Γύρω μας ζουν ψίθυροι.. Ήχοι που παλεύουν αλλά αδυνατούν να ακουστούν... Αλλά εσύ, επιμένεις τα κρατάς το αυτί σου κολλημένο σε ένα κοχύλι.. Και με προτρέπεις να το κάνω και εγώ... Ανοίγεις τα μάτια σου και αλλάζει η διάθεση των ανέμων.. Περιμένοντας το κύμα να έρθει, χαθήκαμε μέσα σε μυρωδιές και τη γεύση της αρμυρας... Και το κύμα μεγαλώνει, διογκώνεται και συγκρούεται βίαια πάνω σε μυτερά βράχια... Σαν αυτόχειρας που πέφτει με όλη του τη δύναμη πάνω σε μία προτεταμένη λεπίδα.. . Κάποια στιγμή οι βράχοι δεν θα μας σώσουν.. Το κύμα θα μας σκεπάσει και θα περάσουμε στο Βαθύ... Γιατί πρέπει να κορέσει την πείνα του... Και εμείς έχουμε γνώση τι είναι ικανή να κάνει η πείνα οποιουδήποτε είδους... Είναι η δύναμη που πνίγει τους ανυποψίαστους... Τους απρόσεκτους.. Και εγώ που πάντα πεινώ για σένα έχω βέβαιο τον πνιγμό μου.. Με ένα χαμόγελο σε κοιτώ να στροβιλιζεσαι και να γεμίζεις το σώμα σου άμμο... "Έλα" μου λες "είναι ώρα να χαθούμε"... Κρατάς την ανάσα σου και κάνεις να φαίνεται τόσο φυσικό και τόσο θελκτικό αυτό το άλμα προς το βυθό... Πέφτεις και με τα μικρά σου χέρια προτεταμένα ανοίγεις την θάλασσα και χάνεσαι μέσα της.. Και εγώ ακολουθώ... Και ας νόμιζα ότι δεν θα τα κατάφερνα... Δεν μπορώ να σε αφήσω μόνη... Ποτέ δεν σε άφησα... Ξέρω ότι το πρωί θα επιστρέψουμε στην επιφάνεια... Και επίσης ξέρω πως πάντα χωρίς να είμαι κατεστραμμένος δεν θα είμαι ποτέ ολάκερος... Γιατί σου έχω χαρίσει το πιο ζωτικό μου κομμάτι... Αλλα ας αφήσουμε το πρωί.. Τώρα είμαστε στο όνειρο... Πριν πέσω συνειδητοποιω ότι ο ορίζοντας δεν μου είναι πια θυμωμένος.. Η συμμαχία σας νίκησε... Σε συναντώ στο βυθό.. Και εκεί... Χωρίς αναπνοή και μες στην απόλυτη γαλήνη...
Μαθαίνω από την αρχή πόση αγάπη χωράει μέσα στο απειρο...

2/11/17

Ορισμός ονειροπλόου...


Είμαι ένας ονειροπλόος...
Γεννήθηκα από δυνατό έρωτα και αληθινή αγάπη...
Μεγάλωσα μέσα σε αξίες και αλτρουισμό....
Έμαθα να προσφέρω και να χαίρομαι όταν κάνω την ζωή των γύρω μου καλύτερη...
Ζω για να μάχομαι και να νικάω...
Άλλα και για να ηττώμαι χωρίς να παραδίνομαι...
Είμαι γεμάτος ιδέες και έτοιμος πάντα για αλλαγές και ρήξεις...
Έχω όμορφα όνειρα και κατέχω την θέληση να τα επιτύχω...
Τίποτα δεν θα με σταματήσει...
Νιώθω ισχυρός και όμορφος εσωτερικά...
Έχω λείψει,έχω χρειασθεί,έχω μισηθεί ,έχω αγαπηθεί...
Δεν χρειάζομαι αποδείξεις και ορισμούς...
Στην ακρίβεια έχω αγκαλιάσει τις αδυναμίες μου και έχω χτίσει την περηφάνια μου πάνω σε δυσοίωνες προβλέψεις ...
Είμαι ένας ονειροπλόος...
Τίποτα πια δεν θα με αλλάξει...
Η καρδιά μου φλέγεται και το πάθος μου με ότι καταπιάνομαι κάνει κόκκινη την γκρίζα γη σας...
Είμαι ένα πλάσμα της βροχής που μέσα του ζει ο ήλιος ...
Είμαι το αλάτι μέσα σε ένα ποτάμι με γλυκό νερό...
Η καρδιά μου έχει σπάσει και έχει αιμορραγήσει αμέτρητες φορές...
Εγώ άπλα μάζεψα τα κομμάτια και τα ξαναενωσα για είναι έτοιμα για την επόμενη σύγκρουση...
Και θα συνεχίσω να πορεύομαι μέχρι το τέλος έχοντας οδηγό τρεις λέξεις ...
Πάλη...Αξίες...Ανιδιοτέλεια...
Είμαι ένας ονειροπλόος...
Και άσχετα με το πόσο δύσκολη και ανέλπιδη μπορεί να γίνει η πραγματικοτητα...
Άσχετα με το πόση νύχτα θα χρειαστεί να πολεμήσω και με το ποιος θα προσπαθήσει να με εμποδίσει και να με εξορίσει...
Θα συνεχίσω να πλέω...
Έχω ορκιστεί στο πιο ποθητό μου όνειρο ότι δεν θα σταματήσω ποτέ να μάχομαι και να προσπαθώ...
Και όταν θα καταφέρνω να πιάνω ένα στόχο,την άλλη μέρα θα ξεκινώ να κυνηγώ ένα μεγαλύτερο...
Το παρελθόν είναι μια διδακτική ιστορία...
Το μέλλον είναι χωρίς όρια ...
Και το παρόν,εύπλαστος πηλός στο χέρι μου...
Οι κύκλοι ανοίγονται για να κλείνουν ...
Και όταν έρχεται η ολοκλήρωση,απλά βάζω μια τελεία και ξεκινάω να γράψω ένα καινούργιο κεφάλαιο ...
Που χωρίς να το καταλάβεις, μπορεί να αρχίζει ακόμα και από σήμερα...
Γιατί μην το ξεχνάς...
Είμαι λίγο παράταιρος...
Λίγο παράξενος...
Λίγο διαφορετικός...
Είμαι ένας ονειροπλόος...


21/8/17

Νηνεμία...


Συνάντησε με σε ένα γαλάζιο κρεβάτι...
Πάνω σε αλμυρά σεντόνια και αφρισμένα μαξιλάρια θα στεγνώσω τις ατέλειες μας...
Φύγε ένα αποπνικτικό και θλιμμένο μεσημέρι από την χώρα του πρέπει σου και έλα σε εκείνο το κρυφό μέρος που είχαμε διαλέξει για καταφύγιο...
Όσο καιρό λείπεις,έχω κρεμάσει τα ακονισμένα μαχαίρια μου ψηλά,για να μην μπω στον πειρασμό να σκίσω την σάρκα της ψευδαίσθησης...
Σε μικρά κόκκινα κουτάκια,σαν εκείνα που αγαπούσες να βάζεις δώρα,έχω κρύψει μελωδίες που αισιοδοξούν και λόγια που ομοιοκαταληκτούν...
Μέσα τους, κρύβουν νοήματα για να τα χρησιμοποιησεις ως χάρτη, που θα σε βοηθήσει να βρεις την χώρα του αληθινού..
Σύμφωνα με την λογική του χρόνου,εμείς ποτέ δεν θα προλάβουμε...
Άλλα αν μπορούσες να ακουμπήσεις το χέρι σου στο μέτωπο μου αυτή την στιγμή, θα καταλαβαινες ότι μέσα στην χώρα του μυαλού ο χρόνος κυλάει διαφορετικά...
Και κανένα πρόβλημα δεν είναι άλυτο...
Μεταξωτή η γη μας και εύπλαστη χωρίς τοίχους να μας κόβουν τον ορίζοντα...
Θα δεις ,θα νιώσεις ,θα το αγαπήσεις...
Στέγνωσε μόνο αυτά τα δάκρυα που ποτίζουν την άγονη γη των αχάριστων...
Δεν τους αξίζουν...
Ανθρώπους που χωράνε σε δανεικά πλαίσια και έχουν την λιποταξία στο αίμα τους άστους να πνίγουν στο ποτάμι της ανυπαρξίας τους...
Εσύ άνοιξε την πόρτα και αφησε τους πισω σου...
Το κρυφό μας μέρος θα σε περιμένει...
Έχω πάει πριν από μέρες και έχω ανοίξει τις πύλες του...
Τίποτα δεν άλλαξε, τίποτα δεν μεγάλωσε, όλα είναι όπως τα θες...
Καθώς θα προχωράς μια θύελλα θα σε πάρει μαζί της...
Θα σε κουβαλήσει στα σύννεφα και θα σε ρίξει πάνω μας σαν καταιγίδα...
Mην σε τρομάξει ,ούτε η ένταση,ούτε η πτώση...
Αυτούς τους άνεμους που σε παιδεύουν δες τους σαν χάδια εξαγνισμού...
Και σαν μέσο μεταφοράς για να φτάσεις ...
Εδω,που είναι πάντα σπίτι για σένα ...
Κοίτα,σου έχω φτιάξει ένα κάστρο από αγάπη και ανάσες...
Και όταν ζεις σε αυτό,όλο το είναι σου θα ημερεύει...
Τίποτα δεν μπορεί να διαπεράσει τα τείχη του..
Μέσα του είσαι ασφαλής...
Εδω ζει...
Η πολυπόθητη μας νηνεμία...


4/8/17

Κρυμμένος...


Βάλε το σώμα μου να ξαπλώσει στην άκρη μιας θάλασσας ...
Να με χαϊδεύει το κύμα και να με φιλά η αρμύρα της...
Άσε με κάπου που να μπορείς να με βρεις....
Την ώρα της ανάγκης σου η την ώρα της επιθυμίας σου...
Κάπου που μόνο εσύ θα γνωρίζεις...
Και εκεί σαν αφανέρωτο μυστικό,θα περιμένω μια αναπάντεχη καταιγίδα...
Που θα κάνει εσένα κάτοχο της αστραπής και έμενα να μοιάζω με  βρεγμένη γη...
Έτσι, όταν τα χέρια σου με ακουμπήσουν θα με τινάξει ο ηλεκτρισμός του ουρανού σου...
Αποβάλλοντας από πάνω μου κάθε σκόνη...
Αφήνοντας μου έναν όμορφο καθαρό πόνο...
Πάει καιρός τώρα που οι δρόμοι μου δεν οδηγούν σε διεξόδους...
Με αυξανόμενη ταχύτητα φέρνουν το χάος στην ρότα μου,ζητώντας μου επιτακτικά να το αποδεχτώ και να το αγκαλιάσω...
Θυμάμαι κάποια νύχτα που όλα είχαν μεθύσει από το άρωμα σου πέταξα όλο μου το δηλητήριο από το παράθυρο...
Αλλά η αυταπάτη της καθαρότητας κράτησε λίγο καθώς εκείνο επέστρεψε μόλις ένας ζηλιάρης άνεμος πήρε μακριά τη μυρωδιά σου...
Ψιθύρισα λόγια σοφίας σε στιγμές που χρειαζόμουν επειγόντως μια ανάσα ενθάρρυνσης...
Και γνώρισα από πρώτο χέρι το πόσο καλά μπορεί η σοφία να λέει ψέμματα...
Δημιουργώντας σου μια ψευδαίσθηση επιβίωσης και σιγουριάς...
Αγνοώ λοιπόν κάθε διορατική συμβουλή και θα μείνω εδώ οικειοθελώς..
Περιμένοντας την μέρα που η ανάγκη θα νικήσει τον φόβο και τα λογικά καλούπια θα βρίσκονται κομματιασμένα στο δάπεδο...
Εκείνη την μέρα που θα ανοίξεις την πόρτα και θα πάρεις εκείνο το μικρο χωμάτινο δρομάκι που οδηγεί στο μέρος που με έχεις κρύψει...
Και όταν έρθεις η ελπίδα θα λάμψει τόσο δυνατά που θα νικήσει όλου του κόσμου μας το εγκληματικό σκοτάδι...
Και οι δαίμονες μου θα ξορκιστούν για να είναι αντάξιοι του παραδείσου σου...
Μέχρι εκείνη την ήμερα,θα αφήσω τους πολλούς να θεωρούν ότι είμαι χαμένος...
Αγνοούμενος...
Ενώ εγώ κόντρα στις λογικές αυτού του κόσμου θα παραμένω συνειδητά εκεί που με χρειάζεσαι...
Κρυμμένος...



11/7/17

Παραμύθι που ταξιδεύει...


H πόλη ανατριχιάζει,όταν ένα αεράκι από τα βόρεια κάνει την εμφάνιση του διακόπτοντας άκομψα αυτή την αποπνικτική ζέστη ...
Αυτή η ώρα,λέγεται αλλιώς ώρα της ανάσας ...
Είναι η στιγμή που όλα μπορούν να κινηθούν και να επανακάμψουν...
Και εγώ το μόνο που κάνω,είναι να μεταφέρω εκείνο το κομμάτι του παζλ που δεν μπορούσες να βρεις...
Με την ελπίδα,να στο χαρίσω πριν η ανάσα τελειώσει...
Όταν ο καυτός ήλιος επιστρέφει κάνει τα ρολόγια να χάσουν τους δείκτες τους...
Και έτσι μετατρέπει τον χρόνο σε βάσανο απροσδιόριστης διάρκειας...
Σήκωσα τα μάτια μου στον ουρανό και αντίκρισα σύννεφα που είχαν βγάλει τα λευκά τους πουκάμισα και μου έδειχναν τα γκρίζα σημάδια τους...
Άπλωσα και εγώ το χέρι μου θέλοντας να τα ακουμπήσω μήπως και έτσι εκείνα δακρύσουν και ποτίσουν τα μονοπάτια...
Κάπου μέσα στην νύχτα σε αισθάνομαι να ξεκινάς...
Περπατάς αδεξια,παραπατώντας που και που σαν νεογέννητο κουτάβι...
Αλλά ξέρω ότι θα βρεις το σωστό βηματισμό και θα περάσεις την πύλη....
Η διαδρομή είναι πλέον ανοιχτή...
Μην σε φοβίζουν τα κοφτερά δόντια της πόλης ...
Κρύψε τα κλειδιά της ονειροχώρας κάτω από τα φτερά σου και αγνόησε τα λυσσασμένα σκυλιά της πραγματικότητας ...
Η υπόσχεση μου θα στέκει πάντα εκεί ...Σαν φάρος...
Να φωτίζει τα σκοτάδια της πορείας ...Να σε προστατεύει...
Μπορεί να είμαι μόνο ένας ασήμαντος γραφιάς...
Και όλα όσα μπορώ να φτιάξω είναι φανταστικά όμορφα μέρη για να χαθεί το μυαλό σου...
Αλλά αυτά μου τα δημιουργήματα είναι ότι πιο πολύτιμο έχω να σου δώσω...
Απόψε που η πόλη ανασαίνει αλλιώς...
Και οι δρόμοι μοιάζουν πιο λαμπεροί και ευκολοδιάβατοι ...
Μοιάζει σαν άγγελοι να κάναν κατάληψη στις στέγες...
Και γέμισαν τον αγέρα μουσικές...
Απόψε όλα είναι διαφορετικά...
Πιο αισιόδοξα ...Πιο καθαρά...Πιο γιορτινά...
Φορέσαμε όλοι τον πιο κάλο μας εαυτό για να υποδεχθούμε...
Το παραμύθι που ταξιδεύει...


30/5/17

Αχρείαστα θαύματα....


Δεν θέλω να σπαταλήσω το χρόνο σου μιλώντας σου για θαύματα που δεν χρειάζεσαι...
Δεν θέλω να σου χαρίσω μουσικές όταν εσύ, δεν θέλεις να τις ακούσεις...
Άραγε ποιος ο λόγος να γράψω ένα βιβλίο για σένα όταν δεν πρόκειται να το διαβάσεις ποτέ...
Πάνω μου έχω διάφορες ουλές, αναμνηστικά,από την κάθε φορά που με αγάπησες ...
Και το αίμα ακόμα τρέχει αποδυναμωνοντας με,καθηλώνοντας με...
Αέναη αιμορραγία...
Αλλα σταματώ με αυτά,δεν θέλω να απασχολήσω το μυαλό σου με με νέα που δεν σε ενδιαφέρουν...
Δεν υπάρχει λόγος να σπαταλήσω αυτό το υπέροχο κόκκινο κρασί ,ούτε και να φέρω τις πιο όμορφες ιστορίες μου αν δεν πρόκειται να μείνεις...
Θα χαμογελάσω απλά και θα παραμείνω αυτός ο παράταιρος άνθρωπος που για κάποιο αλλοπρόσαλλο και ακατανόητο για σένα λόγο πάντα θα χρειάζεσαι...
Δεν θέλω να πω προσευχές για σένα,αφού δεν τις πιστεύεις και σου είναι περιττές...
Θα περιμένω την στιγμή που θα τις έχεις τόση ανάγκη ώστε να μου τις ζητήσεις μόνη σου ...
Μα έλα,ας ευθυμήσουμε λίγο...
Γέμισε το ποτήρι σου και πιες μαζί μου...
Μην την παρεξηγήσεις την φαντασία μου που προσπαθεί να δημιουργήσει καταστάσεις  και θεμέλια τέτοια,ώστε οι συζητήσεις και τα συναισθήματα μας να έχουν αντίκρυσμα...
Δεν θέλω να σπαταλήσω λέξεις που φαίνεται να μην έχεις ανάγκη...
Στην γη της δικιάς σου πραγματικοτητας ας υπάρχει απληστία μόνο στα θέλω σου ...
Ας ελπίσουμε κάποια στιγμή οι σπόροι που άοκνα έχω φυτέψει να βγάλουν βαθιές ρίζες μέσα στην νύχτα σου...
Και τότε θα καταλάβεις μόνη σου τα νοήματα και τις αξίες ...
Γιατί αληθινά,δεν θέλω να σπαταλήσω το χρόνο σου με αχρείαστα θαύματα...

11/5/17

Πριν αυτή η πόλη ξυπνήσει...


Μέσα σε αυτό το θέατρο της φωτιάς δουλεύω διπλοβάρδιες ...
Όταν τελειώνω την συγγραφή των σεναρίων είναι πάντα νύχτα ...
Πολλές φορές αφήνω το ρεύμα να με παρασύρει μέσα στο κέντρο αυτής της πόλης ...
Γίνομαι ένα  με το πλήθος...
Γύρω μου τόσα θύματα ευχαρίστησης ...
Πιστοί στρατιώτες μιας χαράς που εγώ δεν αναγνωρίζω...
Πίνουν αχόρταγα από το συντριβάνι της ζωής και όμως παντού είναι σκορπισμένος ο θάνατος...
Τυποποιημένοι...Πανομοιότυποι....
Σαν τον ρυθμό της μουσικής που ακούν και χορεύουν...
Και εγώ στέκομαι εκεί ...
Παράταιρος ανάμεσα τους ...
Κοιτάζω πόσο άναρχα και βίαια τρυπάει το δέρμα της ομοιομορφίας η διαφορετικότητα ...
Το "Διαίρει και βασίλευε "είναι λένε τα νέα μαθηματικά...
Αλλα για αυτούς τους λίγους που γνωρίζουν είναι τόσο παλιό όσο αυτός ο ρομαντικός παλιός κόσμος που πεθαίνει από τα χέρια της τεχνολογίας και της προόδου...
Με εκνευρίζει ώρες ώρες που δεν μπορώ να σταματήσω να λέω τα πράγματα όπως αυτά ζουν μέσα στο ταραγμένο μυαλό μου...
Οι αγάπες που φουσκώνουν απότομα από τον αέρα της ψευδαίσθησης πεθαίνουν από το τρύπημα μιας βελόνας...
Και μένουν οι ερωτήσεις αναπάντητες...
Ποιος ,τι, πότε και για ποιον λόγο....
Δεν θυμάσαι τίποτα...
Το μόνο που υπάρχει μετά τον κρότο είναι μια παραμορφωμένη σιωπή και μια γενναιόδωρη γκρίνια προς όλους εκτός από τον ένοχο εαυτό σου...
Αυτη την νύχτα κάλεσε με σε δείπνο ...
Να πάψω για λίγο να σκέφτομαι και να πονάω σε αυτή την πόλη...
Καν το να φανεί τυχαίο ,αυθόρμητο...
Ώστε να μην το αναλύσω και το σπάσω σε κομμάτια...
Βλέπεις η εντολή θανάτου είναι προνόμιο της βασίλισσας...
Εμείς οι ιππότες που την εκτελούμε νιώθουμε μετά σαν κοινοί δολοφόνοι....
Που κάποια μέρα οι τύψεις θα σκίσουν την ψυχή τους στα δυο...
Και τότε απλά θα αντικατασταθουν από καινούργιους,,,
Με καινούργιες γυαλιστερές πανοπλίες και άφθαρτες ψυχές...
Αυτη την νύχτα μην με αφήσεις να μιλήσω άλλο...
Άσε μόνο να σου δείξω ...
Πως μπορώ να αντέξω με την ψυχή κομμένη στα δυο και χωρίς πανοπλία..
Και αν φύγω πριν ξυπνήσεις μην τρομαξεις...
Ποτέ δεν θα σε αφήσω απροστάτευτη...
Θα έχω σκοτώσει ότι μισείς...
Πριν αυτή η πόλη ξυπνήσει...

15/3/17

Εκεί που κατοικεί η Άνοιξη...

Θέλω να χορέψω δίπλα στις θάλασσες,με μουσικές που δεν ανήκουν σε αυτό τον κόσμο...
Αλλα δεν μπορώ...
Μια ανόητη συστολή και μια ανίκητη κοπωση με κρατούν δεμένο πάνω σε αυτό τον γκρίζο βράχο...
Θέλω να τραγουδήσω τραγούδια που μέσα τους κρύβουν μια παράξενη ομορφιά...
Με στίχους γραμμένους από ταλαντούχα ελπιδοφόρα πλάσματα...
Αλλά η φάλτσα μου φωνή έχει κριθεί και καταδικασθεί σε ισόβια αφωνία...
Θέλω να μεθύσω και να χαθώ σε έναν αλλιώτικο κόσμο που δεν πενθεί...
Με ένα κρασί φτιαγμένο από Θεούς ...
Δώρο στους θνητούς ευαίσθητους ονειροπλόους ...
Αλλά όλες οι κούπες μου είναι σπασμένες και τα χέρια μου δεμένα..
Θέλω να αγαπήσω και να αγαπηθώ...
Να νιώσω ξανά το τρύπημα από το κεντρί της πιο γλυκιάς μέλισσας ...
Ακόμα και αν αυτό δηλητηριάσει στο τέλος το αίμα μου...
Θέλω να πετάξω...
Να νικήσω φόβους και τέρατα μυαλού και να ελευθερωθώ...
Αλλά οι αλυσίδες δεν σπάνε με ευχές και ευσεβείς πόθους και με κρατούν ακόμα κολλημένο σε αυτό το βράχο...
Με τον καιρό έμαθα και εμπέδωσα ότι κάθε προσπάθεια απαγκίστρωσης δεν ελευθερώνει ,απλά τραυματίζει....
Και εκεί που για άλλη μια φορά μετρώ φυλακισμένος τα ανεκπλήρωτα θέλω μου, εμφανίζεται εκείνη...
Χορεύει πάνω στα κύματα και τα μακριά μαλλιά της ανεμίζουν καθώς τα χαϊδεύουν όλοι οι άνεμοι...
Τα γυμνά της πόδια αγγίζουν το έδαφος αλλά τίποτα από την σκληράδα του δεν μπορεί να τα πληγώσει...
Αντιθέτως οπού πατά,το άγονο ανθίζει...
Χτυπά τα δάχτυλα της και τα χελιδόνια έρχονται ...
Στροβιλίζεται και τα δέντρα γεννούν καρπούς ...
Φοράει ένα φόρεμα που μοιάζει με έκρηξη χρωμάτων...
Κόκκινα ,κίτρινα,πράσινα ,ροζ και γαλάζια συνυπάρχουν αρμονικά πάνω σε ένα ύφασμα που θαρρείς ότι έχει φτιαχτεί από ξωτικά...
Στέκεται απέναντι από το βράχο μου και αρχίζει να τραγουδά ...
Λικνίζεται και μαζί της χορεύουν τα λουλούδια ...
Ολα τα ζώα,ήμερα και άγρια,παρελαύνουν για χατήρι της...
Τότε ο ήλιος που ήταν κρυμμένος πίσω από τα σύννεφα αρχίζει και κρυφοκοιταζει...
Εκείνη δακρύζει από χαρά και μια λυτρωτική βροχή ξεπλένει το κουρασμένο και ματωμένο σώμα μου...
"Πως θα θελα να μπορούσα να έρθω μαζί σου..."της ψέλλισα μαγεμένος..."
"Και τι σε εμποδίζει; Ελα..." απάντησε εκείνη ...
"Μα δεν βλέπεις;Είμαι καταδικασμενος ... της ανταπάντησα απορημένος ...
"Νομίζεις ότι είσαι ...Το μυαλό σου είναι αυτό που σου επιβάλλει την τιμωρία...Ο πιο σκληρός δεσμοφύλακας σου, είσαι εσύ ο ίδιος..."
"Δεν ξέρω τι να πω ..." απάντησα φανερά ξαφνιασμένος από αυτά που άκουσα...
"Να μην πεις τίποτα ,εγώ θα φύγω και από εσένα θέλω μόνο να σκεφτείς και ελπίζω να καταφέρεις να ελευθερωθείς και να έρθεις σε μένα..."
Μα ακόμα και αν τα καταφέρω πως θα μπορέσω να σε βρω;"
"Μην ανησυχείς ,τα βήματα σου θα σε οδηγήσουν μόνα τους ...Βλέπεις ένας άνθρωπος που έχει ζήσει μόνο τον Χειμώνα,άμα ελευθερωθεί,δεν έχει άλλη επιλογή από το να έρθει σε μένα...Να έρθει εκεί που κατοικεί η Άνοιξη..."...

26/1/17

Το κουτί της μελαγχολίας ...

Ένα μικρο κουτί αφημένο στην γωνία του δωματίου...
Γεμάτο μυστικά ...
Γεμάτο πάθη ....
Γεμάτο ραγισμένες καρδιές...
Ένα μικρο κουτί αφημένο στην γωνία του δωματίου...
Που το έχω ονομάσει "Το κουτί της μελαγχολίας.." ...
Τόσο απλό μα και τόσο τρομακτικό συνάμα...
Σηκώνεις το καπάκι και μέσα του βλέπεις...
Ψέματα,λάθη,προδοσίες...
Όλα τα συστατικά που ενωμένα φτιάχνουν μια όμορφη θλίψη...
Ένα μικρο κουτί αφημένο στην γωνία του δωματίου...
Παρακολουθεί κάθε μου κίνηση...
Με χλευάζει...
Θέλει την θλίψη μου..
Αποζητά τον πόνο μου ...
Τρέφεται από αυτά ...
Και ξεδιψά μόνο με δάκρυα,,.
Ένα μικρο κουτί αφημένο στην γωνία του δωματίου...
Γεμάτο με τύψεις,εικόνες,δώρα,θύμησες...
Όλα με κοινό παρονομαστή έμενα και το ιδιάζοντος περίπλοκο του χαρακτήρα μου ..
Ένα μικρο κουτί αφημένο στην γωνία του δωματίου...
Παίρνει μορφή...
Μου κλείνει το μάτι και μου χαμογελά σατανικά...
Προσπαθώ να το κλείσω για να πεθάνει από ασφυξία αλλά ξέρω...
Πως θα αναπνεύσει από το επόμενο ράγισμα της ψυχής μου...
Που νομοτελειακά θα συμβεί...
Και έτσι συνεχίζει..
Να με χρησιμοποιεί...
Να με απομυζεί...
Να με διδάσκει...
Σταμάτησα να το πολεμώ...
Το φιλοσόφησα και κατέληξα...
Αυτό το μικρο κουτί που είναι αφημένο στην γωνία του δωματίου...
Αυτό που το έχω ονομάσει "Το κουτί της μελαγχολίας.." ...
Θα μείνει για πάντα μαζί μου...
Γιατί κατάλαβα ότι υπάρχει εκεί για ένα πολύ σοβαρό λόγο...
Κατάλαβα,ότι είναι το μόνο πράγμα που με κρατάει μακριά από την παράνοια..


29/8/16

Το κορίτσι με τα μπαλόνια...

Ένα αστέρι έπεσε ...
Το κορίτσι έκανε βιαστικά την ευχή του σφίγγοντας τις μικρές γροθιές της...
"Εύχομαι τα συναισθήματα να μπορούσαν να είναι συνδεδεμένα με τις λέξεις με τον ίδιο τρόπο που  είναι δεμένα με τις αναμνήσεις...Με τον ίδιο τρόπο που εγώ μπορώ να δένω με χορδές τις άκρες των μπαλονιών μου..."
Κοίταξε στο καθρέφτη την πλάτη της και είδε αυτό που μόνο εκείνη μπορουσε και δεν το εκμυστηρευοταν πουθενά...
Στην ράχη της ήταν περίτεχνα ραμμένα δυο μικρά φτερά και ήξερε ότι αυτό την καθιστούσε νεράιδα...
Είχε επίγνωση ότι οι δυνάμεις της θα αναπτυσσόταν μαζί της...
"Μικρή εγώ, μικρές και οι δυνάμεις μου" συνήθιζε να μονολογεί..
Μάλιστα είχε διαλέξει και το αντικείμενο της ...
Θα ήταν η νεράιδα των λέξεων...
Λάτρευε το συναίσθημα που καταλάμβανε την καρδιά και το μυαλό της κατά την γέννηση τους...
Και ήθελε να το νιώθει συνεχώς...
Είχε μάθει, ότι οι σωστές λέξεις πάντα γλυτώνουν από το ζηλόφθονο χέρι του χρόνου...
Και κάνουν ένα αέναο ταξίδι...
Και τι όμορφο ταξίδι θα είναι άμα έχεις την τύχη να γεννηθείς λέξη συγγραφέα...
Με το που ανοίγεις τα μάτια  έρχεσαι σε επαφή με ένα κόσμο γεμάτο ζωντανά χρώματα...
Και μέσα από τις ασπρόμαυρες σελίδες του βιβλίου που ανήκεις παρακολουθεις την ζωή...
Βιώνεις από τα πιο όμορφα μέχρι τα πιο ακρωτηριασμενα συναισθήματα...
Η πραγματικοτητα κάνει έρωτα με την φαντασία και σαν μουσική υπόκρουση ακούγονται άλλοτε οι επευφημίες και άλλοτε οι θρήνοι ενός κωφού κόσμου...
Η ένωση τους γεννά μια λέξη βρέφος...
Μοιάζει σαν παιδικό αστέρι....
Το κορίτσι θα την κρατήσει μέχρι να ωριμάσουν και οι δυο τους...
Και τότε θα λάμψουν με μια ομορφιά τόσο ιδιαίτερη που κανείς δεν θα έχει  κάτι να την συγκρίνει...
Αλλα επειδή αυτή η ώρα φαντάζει ακόμα μακρινή ,πρέπει και οι δυο τους να προστατευθουν....
Έτσι παίρνει την λέξη μαζί με ένα αστέρι και τα βάζει μέσα σε ένα από τα μπαλόνια της.,.
Μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή θα μείνουν εκεί κρυμμένα και αυτή,θα είναι απλά το κορίτσι με τα μπαλόνια ...
Που θα προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε ένα κόσμο γεμάτο βελόνες...

20/7/16

Μέχρι να φτάσω...

Δεν με νοιάζει πόσο θα διαρκέσει...
Δεν με απασχολεί πια...
Δεν με ενδιαφέρει...
Ο καιρός που θα χρειαστεί μου είναι αδιάφορος...
Εξακολουθώ να μένω άγρυπνος,σημαδεμένος και να περπατάω μόνος...

Δεν με νοιάζει αν θα πάρει το μισό μιας νύχτας...
Η το μισό μιας γαμημένης ζωής...
Έτσι και αλλιώς ,τα μισούσα τα μισά και τα χάριζα πάντα...
Ανήμπορος να κοιμηθώ,έκλεισα τα μάτια και προσποιούμαι ότι όλο αυτό είναι ένα αργό όνειρο...
Που οι απαντήσεις του πεθαίνουν μόλις ανοίγω τα μάτια μου και δεν τις μαθαίνω ποτέ...

Δεν με νοιάζει που κάθε κίνηση του χεριού σου ανοίγει πληγές στην σάρκα μου...
Ξέρω γιατί κάθισες και εσύ με τους απέναντι και άρχισες  να μου πετάς  πέτρες....
Δεν με εγκρίνουν οι λογικές του κόσμου σου και εσύ,πρέπει να τα έχεις καλά μαζί τους...
Ζωγράφισες με κιμωλία στο πάτωμα σύνορα και αναχαιτίζεις  τα παραμύθια μου με απόλυτο ρεαλισμό...

Όμως σου είπα δεν με νοιάζει πια...
Έβγαλα τα μάτια του μυαλού μου και αυτό τυφλό αγνοεί τον φόβο....
Μπορώ να τα αντιμετωπίσω ...
Εξακολουθώ να μένω άγρυπνος,σημαδεμένος και να περπατάω μόνος...
Το μόνο που με τρομάζει είναι που παρόλο που προσπαθείς να με σκοτώσεις με κάθε δυνατό τρόπο ...
Εξακολουθείς  παράλογα, να είσαι ο προορισμός που με κάνει να συνεχίζω...
Και δεν με νοιάζει πια ,αν έρχομαι για  να αναστηθω η για να πεθάνω...
Είσαι αυτό το "λίγο ακόμα" που λέω κάθε φορά που δεν αντέχω...
Λίγο ακόμα...
Μέχρι να φτάσω...

3/4/16

Τα χρώματα μου αιμορραγούν...

Όπως κοιτάζω στον καθρέφτη  βλέπω την όψη μου να πάλλεται και άηχες κραυγές  να παλεύουν για απελευθέρωση...
Βλέπω τον εαυτό μου πιο καθαρά από πότε καθώς κάθε χρώμα  επάνω μου αρχίζει να ξεθωριάζει...
Ο κόσμος φαίνεται τόσο αφηρημενος και με περικυκλώνει περιφρονωντας την ανάγκη μου για την απουσία του...
Όλα σκηνοθετημενα με ακρίβεια και σβησμένα χρώματα...
Σε μια από τις φυγές μου κάποιος πρόλαβε και είδε τα χνάρια μου στο έδαφος  πριν αυτά μαραθούν και γίνουν σκόνη...
Αλλα δεν πρόλαβε να με ακολουθήσει...
Ένα μονoχρωματικό κτήνος ζει από την αύρα μου και αμαυρώνει κάθε μου προσπάθεια...
Τα χέρια μου πήραν το χρώμα της σκουριάς και έχασαν την ικανότητα της επαφής...
Οι χάλκινες αποχρώσεις αραίωσαν και σίγα σιγά χάνονται...
Το καστανό των ματιών μου βλέπει την εικόνα θολή...
Το φάσμα μου,μοιάζει μολυσμένο...
Και εκείνη την στιγμή...Ας την πούμε της απόγνωσης ...
Εντοπίζεις σαν από θαύμα ένα μονοπάτι που μυρίζει λεβάντα...
Και αρχίζεις  να το βαδίζεις σαν να ξέρεις ότι στο τέλος του υπάρχει μια διέξοδο...
Σαν ένας φάρος που δίνει φως στο κενό σκοτάδι...
Μια υπενθύμιση ότι η ζωή μπορεί να υπερισχύσει...
Μια ελπίδα πως όλα τα χρώματα  δεν γίνεται να καταστραφούν...
Με τα χρώματα μου μαζί αλλά ημιθανή,συνεχίζω να περπατώ...
Αυτη η παράξενη διαδρομη με οδήγησε σε ένα κορίτσι...
Στο κορίτσι που κατέχει τα χρώματα...
Δες την...
Tα μάτια της στάζουν αποχρώσεις του έβενου...
Και το δέρμα της μοιάζει σαν χρυσό σιτάρι λίγο πριν την ώρα τη συγκομιδής...
Εκπνέει ροζ λάμψεις και τρομάζει τα σκοτάδια...
Με μαλλιά στο χρώμα του αίματος και αυτό το διεισδυτικό βλέμμα μου μιλά και ο λόγος της με κυριεύει σαν ανοχύρωτη πόλη...
"Υπάρχω στο τέλος αυτού του μονοπατιού τόσο καιρό και όσοι περνάνε από εδώ συνήθως κουβαλάνε η γκρίζο κενό η ψεύτικα χρώματα.Εσύ όμως για κάποιο αλλόκοτο λόγο δεν ανήκεις σε αυτή την άβυσσο και αισθάνομαι ότι θες να μοιραστούμε αυτή την μοναξιά...Λαχτάρησα να βρω μια ψυχή όμοια με την δική μου αλλά  δεν μπορώ να μην σε ρωτήσω,γιατί τα χρώματα σου είναι ετοιμοθάνατα;"
Οι λέξεις της τόσο γνώριμες...
Οι ιστορίες τόσο παρόμοιες ...
Και η απάντηση απλή...
Τα χρώματα μου έχουν πληγωθεί...
Τα έφερα μέχρι εδώ αλλά δεν ξέρω αν θα καταφερουν να επιβιώσουν,,,
Βλέπεις από τις τόσες πισωπλατες μαχαιριές τα χρώματα μου αιμορραγούν...
Και ίσως η ένωση μαζί σου να τα γιατρέψει και να τα φέρει ξανά στην ζωή...
Ίσως και όχι αλλά δεν πειράζει ,φτάνει που κατάφεραν και έφτασαν ως εσένα ...
Και πεθάναν στα χέρια σου...

26/2/16

Φαντάσματα...

Χρόνια ασθενής....
Ο στόχος της αποκατάστασης επιτεύχθηκε στην άκρη ενός φωταγωγημένου δρόμου....
Κάτω από ένα  σαπισμένο ασημένιο φεγγάρι...
Άλλα παρ' όλες  τις άοκνες προσπάθειες των θεραπόντων ενώ φαινομενικά είμαι υγιής παραμένω κατεστραμμένος....
Γέρνω πάντα με πρόθεση την πτώση  και με σώζει ένα αόρατο δίχτυ ασφαλείας  που έπλεξες με τα όνειρα σου...
Και αυτό το βλέμμα σου ...
Παραμένει μια τέλεια λεπίδα και εγώ ο ιδανικός προσωπικός της αυτόχειρας...
Με μια απότομη σου κίνηση σβηνεις όλα τα φώτα και κάνεις τις σκιές μας να πνίγουν...
Με ένα φιλί στο σκοτάδι μοιραζόμαστε τα μυστικά...
Μυστικά που θα εξαφανιστούν  όταν κάποιος προσπαθήσει να τα φωτίσει...
Στεκόμαστε σε διαφορετικά σημεία αλλά παραδόξως είμαστε μαζί...
Ίσως να μην φανεί απόψε στα αστέρια....
Αλλα ξέρουμε ότι κάποια στιγμή ο οδηγός θα εμφανιστεί...
Άραγε έχουν και οι άλλοι αποθεραπευθέντες πληγές;;;
Πάνω σε μια κρίση αισιοδοξίας  είπα ότι αισθάνομαι ότι ο πόνος αρχίζει να ξεμένει από τύχη....
Παράλογα δεν είμαι κουρασμένος να αγαπήσω...
Είμαι κουρασμένος από τις ματωμένες πέτρες που μάζεψα....
Είμαι κουρασμένος από τις εφήμερες νίκες που εξελίχθηκαν σε αργές συντριβές....
Είμαι κουρασμένος από αυτό το απατηλό για πάντα που γελάει κάθε φορά που βιώνεις ένα τέλος...
Ο χρόνος θα γιατρέψει κάποια στιγμή τα ραγισμένα μάτια..
Θα  δώσει νόημα στην αταίριαστη σειρά των γεγονότων...
Και θα σηματοδοτήσει το μέρος που θα ξανα ξεκινήσουμε...
Σήμερα νιώθω πιο άυλος από ποτέ...
Και αναρωτιέμαι...
Νιώθεις και εσύ το φάντασμα πίσω από κάθε γρατζουνιά στην ψυχή;;;
Ακούς το φάντασμα να κάνει τραγούδι τις ξεχασμένες μας φράσεις;;;
Είσαι το φάντασμα μου;
Η μήπως είμαι εγώ το δικό σου;
Και έχουμε στοιχειώσει μαζί αυτό το σπίτι...

21/1/16

Ράγισμα...( B.Day)...

Στην αρχή τα άστρα μας συγκρούστηκαν τυχαία...
Και εμείς κάπως ενοχληθήκαμε από την ένταση αυτής της επαφής...
Παρόλα αυτά,συστηθήκαμε με σκοπό να χαθούμε ύστερα στο άπειρο και να μην ξανασυναντηθούμε πότε...
Όμως κάποια ανώτερη και ανόητη δύναμη το θέλησε και έτσι οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν ξανά...
Αφού κοιταχτήκαμε για  λίγο με αμηχανία αρχίσαμε να μονομαχούμε με λεκτικά ξίφη...
Και έτσι ανακαλύψαμε πόσο όμορφα λάμπουν κάτω από το φως του φεγγαριού οι ματωμένες κόψεις...
Παραδόξως οι πληγές μας πονούσαν τόσο γλυκά που νιώσαμε την ανάγκη να ορίσουμε ένα ακόμα ραντεβού ώστε να δημιουργήσουμε καινούργιες...
Το τελευταίο...
Νομίζαμε...
Όταν έφτασε η ώρα εκείνης της συνάντησης τα ξίφη έμειναν στα θηκάρια τους...
Αρχίσαμε να περιηγούμαστε ο ένας  μέσα στον άλλο και τρομάξαμε όταν είδαμε πόσο τέλεια κούμπωναν τα κενά μας...
Μείναμε για λίγο σιωπηλοί....
"Είμαστε τόσο ίδιοι που στην πορεία θα αυτοκαταστραφούμε" μου είπες...
"Δεν θα το επιτρέψουμε όμως αυτό...Θα φύγω εγώ ..."σου απάντησα και έκοψα ένα λουλούδι...
Χάρισμα για αποχαιρετιστήριο δώρο...
"Γιατί μου χαρίζεις κάτι που θα πεθάνει;"ρώτησες...
"Ειλικρινά δεν ξέρω γιατί ακριβώς,σκέψου όμως ,θα ήθελες στα αλήθεια να ζήσει..;;;...."
Αλληγορικός ο λόγος μου και δεν τον απάντησες πότε...
Από εκείνη την ήμερα,είμαστε ανήμποροι να απαλλαγούμε από αυτό που μας ενώνει...
Παραμένουμε ο ένας για τον άλλο ένα κομβικής σημασίας ζωτικό σημείο...
Για σένα, θα είμαι πάντα ο σκηνογράφος που θα έχει την δύναμη να αλλάζει το ντεκόρ σου όταν αυτό κυριεύεται από φόβους, εφιάλτες και ανασφάλεια...
Και εσύ ...
Θα είσαι πάντα ο λεκές με αίμα που δεν καθαρίζει από το χαλί του μυαλού  μου...
Η πληγή στην καρδιά μου που δεν επουλώνεται...
Και ειδικά κάθε χρόνο τέτοια μέρα που γιορτάζω τον ερχομό μου σε αυτό τον κόσμο είσαι το ράγισμα που χωρίζει την ψυχή μου στα δυο...
Και του χρόνου...